RSS Feed

Category Archives: ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

ΑΓΙΕ ΑΓΓΕΛΕ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ…ΕΛΘΕ ΤΑΧΥ..ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ..

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Εις μνημόσυνον γ παπαζαχου

 

Εις μνημόσυνον .. του Γιωργη Παπαζαχου,ενός σπουδαίου Ανθρώπου ..τελευταίο κείμενο..Τετάρτη 3/10/2001, ώρα 9 το βράδυ,

 

 

Σχετική εικόνα

 

Πιθανόν απόψε είναι το τελευταίο βράδυ μου.Θέλω να ευχαριστήσω όλα τα αδέλφια μου που μου συμπεριφέρθηκαν πιο πάνω και από αδέλφια.Το πρόβλημα για μένα υπαρξιακό. Ο π. Αντώνιος ευτυχώς μου έδωσε μια σοφή απάντηση και με ηρεμεί. Ουδέποτε σκέφτηκα στα 66 μου χρόνια την αυτοκτονία.Αλλά χθες βράδυ μετά το πέσιμο που είχα ο πόνος μου έγινε αθροιστικός πόνος .Έπεσα μέσα στη λεκάνη και οι τρεις καρκίνοι μου άρχισαν να πονούν περισσότερο. Ξέρω ότι έχω τρεις καρκίνους στο ήπαρ που με βασανίζουν καθημερινά.Αλλά αυτό δεν με κάνει να πιστεύω ότι δεν πρέπεινα υποφέρω αυτούς τους πόνους. Απ’ την άλλη μεριά βλέπω πόσο πολύ υποφέρω στις πλύσεις του αίματος, αλλά προσπαθώ να υποφέρω αν και φοβερά δύσκολο.Έπειτα υποφέρω τις πλύσεις αυτές μαζί με τους άλλους αδελφούς μου. Αλλά το νόημα του πόνου των άλλων αδελφών που υποφέρουν τις πλύσεις είναι διαφορετικό. Αυτοί έχουν το αίσθημα της αποκατάστασης .Εμένα και καλά να πάει αυτή η ιστορία,δεν πρόκειται να αποκατασταθεί η υγεία μου.Έτσι αυξάνω το βάσανο του σπιτιού μου,της οικογένειας μου τα έξοδα.Υποφέρω, όμως, και επαναλαμβάνω το νόημα ενός πόνου δεν έχει άλλο νόημα παρά ότι με τον τρόπο αυτό δείχνω την αγάπη μου στο Θεό, που έδειξα σ’ όλη μου τη ζωή..

 

alt

 

Αυτήν την ώρα είμαι ευγνώμων στον π.Αντώνιο που τον ρώτησα αν μπορώ να αυξήσω το φάρμακο και μου είπε εάν είναι με έγκριση των γιατρών να το αυξήσω και όχι με τη δική μου διάθεση. Η τελευταία απάντηση που άκουσα απ’ αυτόν σήμερα το βράδυμε έχει ηρεμήσει. Παρακαλώ να με συγχωρήσουν όλοι όσους στεναχώρησα και ικετεύω το Θεό να μου δώσει μεγαλύτερη υπομονή. Ιδιαίτερα ευχαριστώ τα αδέρφια μου που δεν έλειψαν στιγμή από κοντά μου και τους ευχαριστώ που η παρουσία τους ήταν σημαντική και αισθάνομαι σιγουριά κοντά τους. Επανέρχομαι στην ευθανασία. Όλοι γνωρίζουν ότι 66 χρόνια υπηρετώ το Θεό και δεν σκέφτηκα την ευθανασία.Επειδή το πρόβλημά μου είναι ανθρωπίνως άλυτο , παρακαλώ το Θεό να με συγχωρέσει γιατί τόση υπομονή μπόρεσα να δείξω . Δεν ξέρω αν αυτή η πτώση στη λεκάνη μπορεί να εξευτελίσει περισσότερο τον άνθρωπο.Να είναι αδύνατο να κινηθώ, να σύρω τα πόδια μου, να είναι αδύνατο να περιμένω κάποια βελτίωση. Το νόημα αυτού του τελευταίου γράμματος δεν είναι ότι ζητάω να ξεμπλέξω με τον πόνο. Ζητώ την άδεια της αποδοχής περισσότερου βυθίσματος και περισσότερης ναρκώσεως..

alt

Ευχαριστώ από καρδίας την αδελφότητα της Ιεράς Μονής Καρέα και τα άλλα μοναστήρια που μου έδωσαν την αγάπη τους. Ευχαριστώ [ ….] όλους όσους μου έδωσαν την αγάπη τους και εγώ τους έχω όλους μέσα στην αγάπη μου και στην ευγνωμοσύνη μου, αλλά η αρρώστια μου και τα φάρμακα έχουν εξασθενήσει τη μνήμη μου και δεν με βοηθάει να τους αναφέρω ονομαστικώς. Απόψε ζητώ συγγνώμη από όλους και τους ικετεύω όλους να με μνημονεύουν δια παντός.

 

alt

Ευχαριστώ όλους για τη βοήθεια τους , την αγάπη τους και είμαι σίγουρος ότι τους περιμένω στη Βασιλεία των Ουρανών.Να εύχονται ο δρόμος μου να είναι ανώδυνος ,ανεπαίσχυντος και ειρηνικός. Αγαπώ το Θεό μου από τότε που γεννήθηκα μέχρι αυτήν την ώρα.Εμπιστεύομαι στην αγάπη του Θεού την παράδοση μου στα χέρια Του και τον ικετεύω να μου χαρίζει περισσότερη υπομονή, περισσότερη αγάπη στο Πνεύμα το Άγιο. 

Ο Θεός να με ελεήσει τον αμαρτωλό άνθρωπο.

Άγιε Άγγελε της ψυχής μου.. ελθέ ταχύ.Μην εγκαταλείπεις με τον αμαρτωλό. Αμήν.

Γέωργιος Παπαζάχος …..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ

 

ΜΟΝΟΝ ΤΟ ¨ΕΓΩ¨ΚΟΛΑΖΕΤΑΙ…ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΟ..

alt
 
 
 
 
 
alt
 
 
 
Πείνασες, δίψασες, πόνεσες, κοντεύει να φτάσεις στην κορφή της σκάλας, φάνηκε Η πόρτα της Παράδεισος. Μα θ’ ανοίξει η πόρτα αυτή να μπεις; Θ’ ανοίξει; είσαι σίγουρος; Δύο δάκρυα κύλησαν από τις κόχες των ματιών του. Αναστέναξε. Και σε λίγο:– Είμαι σίγουρος για την καλοσύνη του Θεού. Αυτή νικάει και συχωρνάει τις αμαρτίες του ανθρώπουΚι εγώ είμαι σίγουρος για την καλοσύνη του Θεού.Αυτή λοιπόν μπορεί να συχωρέσει.και την αυθάδεια της νιότης..- Αλοίμονο να κρεμόμαστε μονάχα από την καλοσύνη του Θεού.Η κακία τότε κι η αρετή θα μπαίναν αγκαλιασμένες στην Παράδεισο.- Δεν είναι, θαρρείς, γέροντά μου, καλοσύνη του Θεού τόσο μεγάλη;.Κι ως το πα, άστραψε στο νου μου ο ανόσιος, μπορεί, μα,ποιος ξέρει, μπορεί ο τρισάγιος στοχασμός,πώς θα ρθει καιρός της τέλειας λύτρωσης, της τέλειας φίλιωσης,θα σβήσουν οι φωτιές της Κόλασης, κι ο Ασωτος Υιός, ο Σατανάς, θ’ ανέβει στον ουρανό, θα φιλήσει το χέρι του Πατέρα και δάκρυα θα κυλήσουν από τα μάτια του:  «Ήμαρτον!» θα φωνάξει, κι ο Πατέρας θ’ ανοίξει την αγκάλη του: «Καλώς ήρθες» θα του πει «καλώς ήρθες, γιε μου. Συχώρεσε με που σε τυράννησα τόσο πολύ!»Μα δεν τόλμησα να ξεστομίσω το στοχασμό μου.Πήρα ένα πλάγιο μονοπάτι να του το πω.- Έχω ακουστά, γέροντά μου, πώς ένας άγιος, δε θυμάμαι τώρα ποιός,δεν μπορούσε να βρει ανάπαψη στην Παράδεισο.Ακουσε ο Θεός τους στεναγμούς του, τον κάλεσε.«Τί έχεις κι αναστενάζεις;» τον ρώτησε.«Δεν είσαι ευτυχής;Πώς να μαι ευτυχής, Κύριε;» του αποκρίθηκε ο άγιος. Στη μέση μέση της Παράδεισος ένα σιντριβάνι και κλαίει.Τί συντριβάνι;Τα δάκρυα των κολασμένων.Ο ασκητής έκαμε το σημάδι του σταυρού, τα χέρια του έτρεμαν ….
– Ποιος είσαι; έκαμε με φωνή ξεψυχισμένη Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά Έκαμε πάλι το σταυρό του τρεις φορές,έφτυσε στον αέρα:..– Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά, ξανάπε …κι η φωνή του τώρα είχε στερεώσει.Αγγιξα το γόνατό του που γυάλιζε γυμνό στο μεσόφωτο. , Το χέρι μου πάγωσε.
– Γέροντά μου, του κάνω,δεν ήρθα εδώ να σε πειράξω,δεν είμαι ο Πειρασμός. Είμαι ένας νέος που θέλει να πιστέψει απλοϊκά, χωρίς να ρωτάει, όπως πίστευε ο παππούς μου ο χωριάτης θέλω, μα δεν μπορώ.
– Αλίμονο σου, αλίμονο σου, δυστυχισμένε.Το μυαλό θα σε φάει, το εγώ θα σε φάει.
 
 
 
 
 
 

alt

Ο αρχάγγελος Εωσφόρος,που εσύ υπερασπίζεσαι και θες να τον σώσεις,ξέρεις πότε γκρεμίστηκε στην Κόλαση;

Όταν στράφηκε στο Θεό κι είπε Εγώ. Ναι ναι, άκου, νεαρέ,και βάλ’ το καλά στo νου σου.- Ένα μονάχα πράμα κολάζεται στην Κόλαση, το εγώ.

Το εγώ, ανάθεμά το..

– Με το εγώ αυτό ξεχώρισε ο άνθρωπος από το ζώο, μην το κακολογάς, πάτερ Μακάριε.

 
 
 
alt
 
 
 
 
– Με το εγώ αυτό ξεχώρισε …από το Θεό.Πρώτα όλα ήταν ένα με το Θεό, ευτυχισμένα στον κόρφο του.Δεν υπήρχε εγώ και συ κι εκείνος δεν υπήρχε δικό σου και δικό μου, δεν υπήρχαν δυό, υπήρχε ένα.Το Ένα, ο Ένας.Αυτός είναι ο Παράδεισος που ακούς, κανένας άλλος.Από κει ξεκινήσαμε, αυτόν θυμάται και λαχταρίζει η ψυχή να γυρίσει. 
Βλογημένος ο θάνατος..τί ναι ο θάνατος, θαρρείς;

alt

Ένα ¨μουλάρι¨, το καβαλικεύουμε και πάμε.Μιλούσε, κι όσο μιλούσε το πρόσωπό του φωτίζουνταν.Γλυκό ευτυχισμένο χαμόγελο ξεχύνουνταν από τα χείλια του κι έπιανε όλο του το πρόσωπο.Ένιωθες βυθίζουνταν στην Παράδεισο., 

– Γιατί χαμογελάς, γέροντά μου;– Είναι να μη χαμογελώ; μου αποκρίθηκε,είμαι ευτυχής, παιδί μου.Κάθε μέρα, κάθε ώρα, γροικώ τα πέταλα του μουλαριού, γροικώ το Χάρο να ζυγώνει.
 
 
 
alt
 
 
 
 
 
Είχα σκαρφαλώσει τα βράχια για να ξομολογηθώ στον άγριο τούτον απαρνητή της ζωής. Μα είδα ήταν ακόμα πολύ ενωρίς.Η ζωή μέσα μου δεν είχε ξεθυμάνει. αγαπούσα πολύ τον ορατό κόσμο … έλαμπε o Εωσφόρος στο μυαλό μουδεν είχε αφανιστεί μέσα στην τυφλωτική λάμψη του Θεού.Αργότερα, συλλογίστηκα, σα γεράσω,σαν ξεθυμάνω, σαν ξεθυμάνει. μέσα μου κι o Εωσφόρος.Σκώθηκα. Ασκωσε ο γέροντας το κεφάλι..– Φεύγεις; έκαμε άε στο καλό. Ο Θεός μαζί σου..Και σε λίγο, περιπαιχτικά:- Χαιρετίσματα στον κόσμο..
– Χαιρετίσματα στον ουρανό, αντιμίλησα..Και πες στο Θεό, δε φταίμε εμείς,φταίει Aυτός …που έκαμε τον κόσμο τόσο ωραίο.. .
 
 

 

alt

Κανεις δεν ξέρει αν τελειώνοντας το Ταξιδι, ο κυρ Νίκος ¨μας¨ μετάνοιωσε..Κανείς δεν ξέρει αν περνοδιαβάζει την Παράδεισο που συνεχώς; αναλογίζονταν..Κανείς δεν ξέρει αν νίκησε τον πειρασμό, π’ αρέσκονταν να προκαλεί.Μόνον ο Χριστός γνωρίζει, κι  ίσως τα σπλάγχνα της φιλανθρωπίας Του, σχωρεσαν τον κυρ Νικο μας,κι έτσι τώρα προσεύχεται σε κάποια γωνιά.του Αδη παρέα με τον μακαριστό Μακάριο τον Σπηλαιώτη.. .περιμένοντας την ώρα που όλοι μας ζώντες και νεκροί θα μπούμε στον Παράδεισο.Γιατί όλοι θα μπούμε στο Παράδεισο..άλλοι με χαρά κι άλλοι με τρόμο ...Γι άλλους θάναι φώς …και γι άλλους φωτιά …..(γιατί κόλαση δεν υπάρχει στα σπλάγχνα του Θεού..) Αυτή τη κάνουμε μόνοι μας..μεσα μας..και τη στήνουμε μπρός μας..και τη βιώνουμε, γιατί δεν θέλουμε να απαλλαγούμε απ αυτήν, γιατί την αγαπάμε, όπως αγαπάμε τα πάθη μας..φανατικά..μεχρι τέλους …χωρίς μετάνοια …Χαιρετε

 

alt

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ…Η ΠΟΛΗ ΝΑ ΤΟΥΡΚΕΨΕΙ..

alt


alt

 

 

 

¨Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ούτ’ εμόν εστίν, ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν αυτή.Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών¨. 

Απάντηση Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στον Μωάμεθ των πορθητή

alt

ΠΑΡΘΕΝ

Αυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια για τ’άθλα των κλεφτών και τους πολέμους πράγματα συμπαθητικά δικά μας Γραικικά..Διάβαζα και τα πένθιμα…για τον χαμό της Πόλης «Πήραν την Πόλη, πήραν την, πήραν την Σαλονίκη» Και την Φωνή που εκεί που οι δυό έψελναν. «ζερβά ο βασιληάς, δεξιά ο πατριάρχης» ακούστηκε και είπε να πάψουν πιά.. «πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα εβαγγέλια» πήραν την Πόλη, πήραν την..πήραν την Σαλονίκη

 

 

alt

 

Όμως απ’ τ’άλλα πιό πολύ με άγγιξε το άσμα το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούνε ακόμη.. Μα αλοίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται» Μες το φτερούλιν άθε χαρτί περιγραμμένον Κι’ουδέν στην άμπελον κονεύ, μηδέ στο περιβόλι επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ’ την ρίζαν 

Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν «Χέρας υιός Γιανίκας εν» αυτός το παίρνει το χαρτί και το διαβάζει κι ολοφύρεται.. «Σιτ’αναγνώθ’ σιτ’ ανακλαίγ’ σιτ’ανακρούγ’ την κάρδιαν. Ν’αοιλλή εμάς να βάι εμάς η Ρωμανία πάρθεν»

 

 alt

 

 

ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟ

 

Σημαίνει Ο Θιός, Σημαίνει Η Γης, Σημαίνουν Τα Επουράνια,σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά το μέγα Μοναστήρι, με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηντα δυό καμπάνες, Κάθε Καμπανα Και Παπάς, Κάθε Παπάς Και Διάκος. Ψάλλει Ζερβά ο Βασιληάς, Δεξιά ο Πατριάρχης, κι απ την πολλήν την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες. Να μπούνε στο χερουβικό και να’ βγει ο βασιλέας, Φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ’ Αρχάγγελου στόμα: Πάψτε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ άγια, Παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστήτε, Γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει. Μον’ στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να’ ρτούνε τρία καράβια, Να πάρει το΄να το σταυρό και τ’ άλλο το βαγγέλιο, Το τρίτο το καλύτερο την Αγια Τράπεζά μας,

Μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες. Σώπασε κυρά Δέσποινα, και μην πολυδακρύζεις, Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι.

 

¨Εις μνημοσυνον¨

ΣΕΡΒΟΥΛΟΣ…ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ..ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΜΑΣ..

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

Είδα το τέλος του Βολταιρου, έλεγε. Και δεν θέλω ποτέ πια, να ξαναδώ θάνατο άπιστου.Μέσα σε μια τέτοια αγωνία πέθανε ο Βολταίρος, που διανύοντας το 84ο έτος του, και λίγο πριν πεθάνει,παρευρέθηκε στην πρώτη απόδοση της τραγωδίας του Ειρήνη , στο Παρίσι.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

Το ταξίδι του και η υποδοχή του ήταν μια αποθέωση.. πόσο αστείο ηχεί στα αυτιά μας η λέξη.. αποθέωση.. αλλά και το αποτέλεσμά της.. η συγκίνηση απ την αναγνώριση του κόσμου.. τον κατέβαλε και πέθανε λίγο αργότερα με τον τρόπο που περιγράψαμε, και που δεν είναι απλώς λόγια …στις 30 Μαΐου 1778 …Προκειμένου να έχει … χριστιανική κηδεία, (το γιατί ζήτησε κάτι τέτοιο,παραμένει αναπάντητο!) είχε υπογράψει μια μερική ανάκληση των γραπτών του.  Ομως δεν έγινε αποδεκτή απ την παπική εκκλησία,και δεν του έγινε εκκλησιαστική ταφή..Σε φίλο του έδωσε την ακόλουθη γραπτή δήλωση:

 

alt

 

«Πεθαίνω λατρεύοντας το Θεό, που αγαπά τους φίλους μου, που δεν μισεί τους εχθρούς μου και που απεχθάνεται την καταπίεση.» Ένας ηγούμενος μετέφερε κρυφά το πτώμα του Βολταίρου σ ένα αβαείο στην πόλη Champagne, όπου θάφτηκε.Τα λείψανά του διακομίστηκαν στο Παρίσι το 1791  και ενταφιάστηκαν στο Πάνθεον..των ανθρώπων..Μένει να μάθουμε .. αν η, πέρα απ την δική μας λογική, ευσπλαχνία του Χριστού, τον συγχώρεσε και τον έφερε εκεί που ,κατά βάθος, πρέπει να πίστευε και να λαχταρούσε..Πολλές φορές ο Θεός επιτρέπει, να βλέπουμε (στον τρόπο πού πεθαίνουν μερικοί άνθρωποι) κάτι από την φρίκη, στην οποία πηγαίνει η ψυχή τους. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

Πόσο όμως διαφορετικά είναι τα πράγματα στην περίπτωση άλλων.. Ο μεγάλος και σοφότατος διδάσκαλος της Εκκλησίας μας άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος αναφέρει, ότι στα χρόνια του ζούσε στην Ρώμη ένας …ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο.. ένα τίποτα για τον κόσμο..Ζούσε ζητιανεύοντας σε κάποια γωνιά στον δρόμο, όπου τον μετέφεραν οι δικοί του.Ενώ όμως ήταν πάμπτωχος, ήταν πάμπλουτος σε αρετές. Πολλές φορές έδινε ελεημοσύνη από…τις ελεημοσύνες πού του έδιναν, για να συντηρείται. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

Ο Σέρβουλος δεν ήξερε καθόλου γράμματα. Είχε όμως.. αγοράσει την αγία Γραφή. Και όσες φορές του έκαναν επίσκεψη διάφοροι εγγράμματοι,τούς παρακαλούσε να του την διαβάζουν. Ακούγοντας, λοιπόν, ο Σέρβουλος συνεχώς τον λόγο του Θεού με πολλή προσοχή και ευλάβεια,έμαθε απ’ έξω την αγία Γραφή. Και η δύναμη του λόγου του Θεού φώτισε πλούσια τον νου και την καρδιά του.  Και έτσι με ψυχική ανδρεία υπέμεινε την δοκιμασία του 

δ ο ξ ο λ ο γ ώ ν τ α ς νύκτα και ημέρα τον Θεό …

 

Σχετική εικόνα

 

 

Το αν και πόσο ευαρέστησε στον Θεό με τον τρόπο της ζωής του, δείχνει το οσιακό του τέλος, όπως άλλωστε και το τέλος των περισσοτέρων Αγίων της Εκκλησίας μας..Περιμένοντας να πεθάνει, παρακίνησε τους ανθρώπους που ήταν γύρω του, να σηκωθούν και να ψάλλουν μαζί του.Κάποια στιγμή σταματά και τους λέει:Σιωπάτε.. ακούστε τους ύμνους, που αντηχούν από τον ουρανό..Και λέγοντας αυτά έφυγε η ψυχή από το σώμα του.Την ίδια στιγμή ο τόπος γέμισε από ευωδία.. Και η ευωδία αυτή παρέμεινε μέχρι την ώρα πού ενταφιάστηκε το λείψανο του..Σίγουρα η φθαρτότητα μας οδηγεί στο θάνατο ,πέρα απο κάθε άλλη προοπτική..Αρκεί το τέλος να είναι ένα πανηγύρι σαν του Σέρβουλου..αλλιώς …Χαιρετε..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ…ΑΛΛΑ ΦΕΥΓΑΛΕΟ..

Αποτέλεσμα εικόνας για το παιδί τους να παραμείνει μικρό αγόρι

alt


Είναι αδύνατον να μήν αισθάνεται κανείς φόβο για τη ζωή με όλη την πολυπλοκότητα και τους κινδύνους της,αλλα να φοβαται τον.. θανατο.Εαν μας τρομαζει ο θανατος δεν θα βρουμε ποτε την ετοιμοτητα να αναλαβουμε μια διακινδυνευση,αλλά θα σπαταλησουμε τη ζωή μας με δειλό, περιδεή και φοβισμένο τρόπο.

alt

 

Τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας τον περνούμε καταστρωνοντας σχεδια..σαν να πρόκειται να ζήσουμε..μίαν άλλη ζωή σε έναν μεταγενέστερο χρόνο.

alt

Δεν ζούμε με τρόπο αποφασιστικό, αλλά φευγαλέοσαν να προετοιμαζόμαστε για τη μέρα που πραγματικά θ’ αρχίσουμε να ζούμε.Μεταθέτουμε συνεχώς την απόφασή μας για την επαύριο.κι άς γνωρίζουμε καλά ότι αυτό το αύριο …δεν έρχεται ποτέ.

alt

 

alt

Εάν είχαμε ασκηθεί να αντιλαμβανόμαστε την σπουδαιότητα κάθε στιγμής… ως τελευταίας, ολόκληρη η ζωή μας θα άλλαζε ριζικά.Ο ¨αργός λόγος¨ που το ευαγγέλιο επικρίνει (Ματθ. 12:36),όλες εκείνες οι επιλογές και ενέργειες που στερούνται νοήματος και αποβαίνουν κάποτε καταστροφικές, θα είχαν αποφευχθεί. Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος με τον οποίο οι ασκητές και ερημίτες πολέμησαν ενάντια στην ακηδία, την αργία και την αμέλεια,ενάντια δηλαδή σε όλες εκείνες τις συμπεριφορές που μας κλέβουν την εύκαιρη στιγμή και μας εκτρέπουν σε αδιαφορία.

alt

Γνωρίζουμε από την προσωπική μας εμπειρία αλλά και από μαρτυρίες άλλων, ότι απέναντι στον θάνατο αισθανόμαστε φόβο και ανασφάλεια. Για να είμαστε ακριβείς,αυτό που πιο πολύ μας φοβίζει είναι..Η διαδικασία..του θανάτου παρά το ίδιο το γεγονός. Η πλειοψηφία των ανθρώπων θα αποδεχόταν τον θάνατο εάν είχε την βεβαιότητα ότι θα έρθει όπως ο ύπνος, χωρίς να μεσολαβήσει κάποιο διάστημα. φόβου ή αβεβαιότητας..

alt

Αυτό που πραγματικά επιθυμούν είναι ν’ απαλλαγούν από κάθε ευθύνη απέναντι στον εαυτό τους, τον θεό, ή τον πλησίον τους και ..Να επιστρέψουν στην βρεφική ηλικία του ανέμελου παιχνιδιού.Πολλοί από μας, θα προτιμούσαν να βλέπουν τη ζωή σαν παιχνίδι παρά να ζούν με υπευθυνότητα.Συνεπώς, ο θάνατος λογίζεται σαν τον τρόπο απελευθέρωσης από τις δεσμεύσεις.. και τις υποχρεώσεις της ζωής..

alt

Εάν κοιτάξουμε το βίο των αγίων θα ανακαλύψουμε μία εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του θανάτου.Η αγάπη τους για τον θάνατο δεν θεμελιώνεται στον φόβο τους για τη ζωή. Οταν ο απόστολος Παύλος γράφει «εμοί γαρ το ζήν χριστός και το αποθανείν κέρδος» εκφράζει την απόλυτη καταλλαγή του με τον θάνατο.Ο θάνατος εμφανίζεται στον Απόστολο εν είδει θύρας που θα τον οδηγήσει στην αιωνιότητα και θα του δείξει τον δρόμο για την πρόσωπο προς πρόσωπο συνάντηση. με τον Κύριο που αγαπά..Αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται με ελπιδοφόρες σκέψεις και ευχολόγια. Για να λαχταρά κανείς τον θάνατο μ αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο και για να μπορεί να τον βλέπει ως το επιστέγασμα της ζωής του θα πρέπει να βιώνει την αιωνιότητα ..από τούτη τη ζωή.Δεν θα πρέπει να σκεφτόμαστε την αιωνιότητα σαν κάτι που θα έλθει μεταγενέστερα, σαν ένα είδος μελλοντικής ευτυχίας ή μελλοντικής εξασφάλισης.

alt

Θα μαθαίναμε περισσότερα για τον θάνατο εάν μπαίναμε στον κόπο να εξετάσουμε την προσωπική μας εμπειρία.Ο θάνατος μας είναι πολύ πιο οικείος απ’ όσο φανταζόμαστε.και όλοι είμαστε σε θέση να μιλήσουμε για κάποια εμπειρία «θανάτου» που όμως πολύ απέχει από οποιαδήποτε αίσθηση φόβου..Κατά μία πρακτική έννοια, «πεθαίνω» σημαίνει «χάνω την αυτοσυνειδησία μου και περιπίπτω σε μία κατάσταση λήθης».Αυτή η προοπτική προξενεί σε πολλούς ανθρώπους φόβο.κι όμως, ο καθένας από μας παραδίδεται στον ύπνο κάθε βράδυ,βυθίζεται ολοκληρωτικά στη λήθη, χωρίς κανέναν φόβο. γιατί;Διότι αισθανόμαστε βέβαιοι-σε μεγάλο βαθμό αδικαιολόγητα βέβαιοι- πώς το επόμενο πρωί θα ξυπνήσουμε.Ελπίζουμε ότι το επόμενο πρωί θα ξημερώσει και για μας κι ότι ο ύπνος δεν είναι παρά μία προσωρινή εμπειρία.Ας παραβάλλουμε αυτή τη διαδικασία με εκείνη του θανάτου και της αφύπνισης στην αιωνιότητα.Στην πραγματικότητα παίρνει κανείς μεγάλο ρίσκο όταν κλείνει τα μάτια και αποκοιμιέται.Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνος τόπος …απ το κρεβάτι μας…Αντικρύζουμε τον θάνατο κάθε βράδυ, με.. εμπιστοσύνη και σιγουριά...Κι όταν αυτού του είδους ο προσωρινός θάνατος δεν έρχεται τόσο εύκολα, καταφεύγουμε στα υπνωτικα, για να τον συναντήσουμε.Δεν είναι περίεργο που δεν βγάζουμε.. συμπεράσματα από τα πιο απλά πράγματα στη ζωή…

alt

Προκειμένου να αποκτήσουμε την ωριμότητα κάθε επόμενου σταδίου της εξέλιξής μας, πρέπει να αποδεχτούμε ότι κάποια πράγματα μέσα μας πεθαίνουν, τα αποχωριζόμαστε για πάντα.Κι αυτός ο αποχωρισμός μπορεί να είναι μία επίπονη και δύσκολη διαδικασία, κατά κάποιον τρόπο τόσο δύσκολη όσο και ο σαρκικός θάνατός μας.Πολλοί γονείς έχουν παρόμοια εμπειρία: 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για το παιδί τους να παραμείνει μικρό αγόρι

 

Λαχταρούν για το παιδί τους να παραμείνει μικρό αγόρι και στο βάθος ενοχλούνται από τη θέα του νέου ενήλικα που απεκδύεται τη νεότητά του.Η διαδικασία του θανάτου μέσα στη ζωή …μας ακολουθεί κάθε στιγμή..Αυτό οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε και να το αποδεχτούμε πιο ενεργά. ..έτσι, ώστε να φοβόμαστε λιγότερο τον θάνατο ως τελεσίδικη απώλεια. Θα μάθουμε μάλλον να τον θεωρούμεως αναπόφευκτο μέρος της διαδικασίας εκείνης με την οποία ωριμάζουμε. προς την πληροτητα της ζωης..

 

alt

 

Ο Χριστός μας καλεί να απωλέσουμε τον εαυτό μας.Πρόκειται για φράση διφορούμενη, όπως κάθε τι που λέγεται για τον θάνατο. Μήπως σημαίνει την αυτοκαταστροφή;Πολλοί είναι εκείνοι που δέχονται αυτή την ερμηνεία και επιχειρούν να την εφαρμόσουν. Συνήθως ευτυχώς αποτυγχάνουν, αλλά τους απομένει η πληγή της τρομακτικής τους απόπειρας….Ο λόγος του Κυρίου σημαίνει στην πραγματικότητα την αποδοχή εκείνης της διαδικασίας απέκδυσης έως ότου φτάσουμε στο σημείο να βρούμε ότι μέσα μας υπάρχει ένας αληθινός και βαθύς εαυτός που ανήκει στην αιωνιότητα..κι ένα άλλο ρηχό «εγώ» που πρέπει ν’ αποβάλλουμε.Χρειάζεται να απωλέσουμε αυτόν τον εξωτερικό εαυτό προκειμένου να ζήσουμε με πληρότητα.

 

Σχετική εικόνα

Πολλοί νομίζουν oτι αποκτούν τη συνείδηση της ύπαρξής τους μέσα από την αυτο-επιβεβαίωση και γι’ αυτό απαιτούν αναγνώριση από τους άλλους. Μόνο εάν πιστέψουμε -με τη δύναμη της εμπειρίας-ότι οι άλλοι πράγματι δέχονται την ύπαρξή μας και μας αγαπούν.Δεν μας αρκεί ότι ο θεός μας γνωρίζει και μας αγαπά.Εχουμε ανάγκη την επιβεβαίωση του πλησίον, έστω ενός ανθρώπου, που θα μας πεί «είσαι μοναδικός για μένα».

alt

Ο gabriel marcel επιμένει σ’ ένα από τα βιβλία του ότι το να πεί κάποιος σ’ ένα πρόσωπο «σ’ αγαπώ» είναι σαν να του λέει «δεν θα πεθάνεις ποτέ» ή αλλιώς «είσαι τόσο πολύτιμος για μένα που θα σε αναγνωρίσω ενώπιον του θεού, έστω κι αν κανείς άλλος δεν το κάνει εκτός από τον θεό και μένα».,

alt

Θα πετυχαίναμε πολλά εάν είμασταν πρόθυμοι να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον, έστω κι αν η άλλη ύπαρξη αποτελεί για μας μία πρόκληση, ενίοτε και μία αντιπαλότητα, και μας φέρνει φόβο. Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να πεθάνει.Η κλήση του είναι για την αιώνια ζωή.Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας, με την έννοια της απομάκρυνσης από τον θεό, της διάστασης από τον πλησίον, του διχασμού του από τον αληθινό και βαθύτερο εαυτό του.με αυτή την έννοια,«έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (α΄ κορ. 15:26).

 

Αποτέλεσμα εικόνας για το παιδί τους να παραμείνει μικρό αγόρι

 

 

Ο θάνατος είναι ο εχθρός, τόσο του θεού όσο και δικός μας..Ο χριστός πέθανε πάνω στον σταυρό και κατήλθε στον άδη,αλλα δεν αμαυρωθηκε απο την κοινωνια του με το μυστηριο του θανατου.Ετσι υπάρχει εδώ μία αντίφαση. Από τη μια μεριά ο θάνατος ως συνέπεια του κακού δεν θα έπρεπε να υπάρχει, κι οφείλουμε να τον νικήσουμε.Από την άλλη μεριά μόνον ο θάνατος μας δίνει τη δυνατότητα να σπάσουμε τον αέναο κύκλο του διηνεκούς και το διηνεκές είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την αιωνιότητα.Εάν δεν υπήρχε θάνατος σ αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας, του κακού και της φθοράς,σιγά-σιγά θα καταλήγαμε στον μαρασμό και την αποσύνθεση χωρίς να είμαστε σε θέση. να ξεφύγουμε από τον τρόμο μιας τέτοιας καταστροφής..

alt

Κάθε χρόνο το βράδυ της Ανάστασης και τις σαράντα μέρες που ακολουθούν ψάλλουμε «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας». Αλλά τι βλέπουμε; τον θάνατο ελεύθερο και ενεργό, τους ανθρώπους να πεθαίνουν όπως πρίν.Δίνεται η εντύπωση ότι κηρύττουμε κάτι που γνωρίζουμε ότι είναι αναληθές.ωστόσο, καλό είναι να έχουμε κατά νού ότιο θάνατος έχει δύο όψεις.από τη μια έχουμε τον σαρκικό θάνατο,αλλά έχουμε επίσης και τον θάνατο που νοείται ως χωρισμός από τον θεό, ως καθοδος στον τοπο εκεινο οπου ο θεος ειναι απων, τον τοπο της οριστικης και ριζικης του απουσιας. Εάν ο θεός δεν είναι ο θεός των νεκρών αλλά των ζώντων (ματθ. 22:33) τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γή,ειναι ζωνταντοι εν Χριστω.

alt

 Κι εμείς μπορούμε να στραφούμε προς αυτούς για συγχώρεση και μεσιτεία. Δεν είναι ποτέ αργά εάν αληθινά πιστεύουμε τον θεό ως θεό των ζώντων.Και ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα.Ο θάνατος του σώματος δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους που συναντήθηκαν και αγαπήθηκαν σε τούτη τη ζωή.

Αποτέλεσμα εικόνας για το παιδί τους να παραμείνει μικρό αγόρι

Ο θανατος δεν ειναι ποτε το τελος.Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε, ακόμα και σε τούτη τη γή, αφού κληρονομούμε τους καρπούς της επίγειας ζωής και ύπαρξής μας σε όσους ακολουθούν.Χαιρετε.. 

ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΣΑΝ ΟΡΟ..ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ…ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΖΩΕΣ..

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ…

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ

 

 

alt

 

Στην Πλατεία Κοτζιά…ο καιρός μαλακός, υγρασία, ασθενικός ήλιος, και Φοβος…Η Βαρβάκειος αγορά, γεμάτη κόσμο με ματια  αγριεμένα, να κοιτάει τα εκτεθειμένα σφάγια με διφορούμενο βλέμμα.Τα χρήματα περιωρισμένα, η όρεξη εκτός ορίων, τα αισθήματα ανάμεικτα..Σκεπτόμουν τί θα συνέβαινε αν κάποιος απ τους 300…πατέρες της Αθλιας ( όπως την κατάντησαν ) δημοκρατίας, έκανε το ατοπημα να εμφανισθεί χωρίς συνοδεία στην αγορά…Σάρκες παντού, κάθε είδους, ποιότητος, προελεύσεως και κατάντιας..Εμεις καθισμένοι  απέναντι απ το παλάτι της Αθηνάς..τον Παρθενώνα..( προφανώς απ την Αθηνά που ήταν παρθένα, και .. παρέμεινε τέτοια..) .

alt

Η κουβεντα για το παρεξηγημένο Οιδιπόδειο..Κατι που ξεφευγει απ τη γνωστη ¨τραγωδια¨και ταλανιζει την καθημερινοτητα του 90% των σημερινων οικογενειων..

 

alt

 

Ολα ξεκινούν απο πολύ ενωρίς…Σχεδόν απο νηπιακή ηλικία, και αφορουν κυριως το αγόρι, και πολύ λιγοτερο, έως καθόλου το κορίτσι..Το αγόρι, ωριμαζει συναισθηματικά πάρα πολύ αργά, ενω το κορίτσι πολύ ενωρίς..Το αγόρι είναι κολλημμένο στη μάνα, και…μισεί τον πατέρα, γιατί τον βλέπει σαν αντίπαλο στην αγάπη της..Αλλοίμονο στον άνδρα, που όντας απ τη φύση του υπερφίαλος και ανώριμος, ( ιδίως αν είναι και μικρός σχετικά…) έχει χάσει, πριν ακόμα μπεί στη…σέντρα..Τί εννοώ..

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ

 

Αν είναι υπερβολικά διαχυτικός  ( πράγμα πολύ φυσικό..) προς τη γυναίκα του, μπροστά στα μάτια του γιού..εκείνος τον βλέπει σαν ανταγωνιστή στην αγάπη της μητέρας του, και τον μισεί θανάσιμα…χωρίς να το συνειδητοποιεί, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια σχέση μισους-στοργής, που αν μείνει αθεράπευτη , οδηγεί μετα απο χρόνια σε πλήρη απόρριψη του πατέρα απ τον γιό..Αν μάλιστα η οικογένεια δεν έχει σχέση με την ορθόδοξη θεραπευτική της Εκκλησίας, χαιρέτα μας τον πλάτανο..Θυμάμαι μια χαρακτηριστική συνέντευξη του αξιόλογου ψυχιάτρου Ματθαίου Γιωσαφάτ στην εξ ίσου αξιόλογη δημοσιογράφο Βίκυ Φλέσσα, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε οτι απο την ηλικία των.. 18 μηνών το αγόρι, προσκολλημενο στη μάνα, βλέπει σαν ανταγωνιστή τον πατέρα, και τον μισεί ασυναίσθητα.Ακουστε το λιγολεπτο στιγμιοτυπο της κουβεντας τους…( στο τελος του κειμενου) Ειναι χαρακτηριστικη..κι απολυτα κατατοπιστικη, για τα νεα παιδια που ξετρελλαμενα απ τον ερωτα…προχωρουν στο γαμο..

alt

Κι είναι αυτος ο παράδοξος ¨έρωτας¨ο ισχυρότερος σ ολόκληρη τη ζωή του άνδρα, κι ίσως ο μοναδικός…Να γιατί έχουμε τόσους πολλούς ¨μαμάκες¨…όχι εδώ σε πρώτη τουλάχιστον φάση, δεν εννοώ τους…άλλους….Καθημερινα βλεπουμε τη νοσογενεια της πρωτης ηλικιας στα ματια και τη συμπεριφορα των συγχρονων εφηβων, αλλα νεων που φθανουν στο γαμο , εχοντας στερηθει της σωστης ανατροφης, που δεν ειναι μονο το σωστο φαγητο, τα αφθονα υλικα μεσα, και οι αλλοδαπες βοηθοι..που μεγαλωνουν νεους με τα δικα τους προτυπα..Ηξερα μιαν οικογενεια που μεγαλωσε δυο κοριτσια με μια εξαιρετη κυρια απ τη γειτονικη Αλβανια..Το νηπιο τις πρωτες λεξεις που ψελλισε ηταν μαμα ….στα αλβανικα..

alt

Στην πλατεία κοτζια, τα περιστέρια αναπαύονταν, χαρίζοντας στο πλακόστρωτο μια ιδιαίτερη νότα..Οι Ανθρωποι κατατονικοί. Ο ουρανος γαλαζωπός. Ο αέρας ψυχρός και υγρός.Οι καρδιές γεμάτες αγωνία.Τα χαμόγελα σπάνια. Ενας  μετανάστης, έπαιζε ακορντεόν με σουρντίνα..Χωρίσαμε ακούγοντας ενα παλιό ρώσσικο τραγούδι,που άφησε μια απαλή γεύση στην ψυχή..

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ

 

 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ

 

ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ..ΣΥΜΦΩΝΑ Μ Ο,ΤΙ ΕΓΩ ΠΙΣΤΕΥΩ..

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ..

Σχετική εικόνα

copyright   http://kosmaser.wordpress.com/

Οι αφορμές για να νιώσει κανείς δυστυχισμένος στη διάρκεια της ζωής του μπορεί να είναι πάρα πολλές.Τρεις από τις βασικές αιτίες (που κρύβονται πίσω από τις περισσότερες αφορμές ) είναι η προσκόλληση,η κριτική και οι.. προσδοκίες.Ο,τι υπάρχει και μας χαρακτηριζει..συνεχως μεταβαλλεται.Το ίδιο ισχύει για τα γεγονότα, τις καταστάσεις,τους ανθρώπους και όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Είναι ουτοπια, να προσδοκά κανείς να μην αλλάξει κάτι στη ζωή του.

Η προσκόλληση σε οτιδήποτε …αποτελεί μια εν δυνάμει πηγή πόνου και δυστυχίας.Παράδειγμα, οι διαφορες …διασημότητες ( ομορφιάς, πλουτου, ανοησίας …) προσκολλώνται στην ¨εικόνα¨ τους και στενοχωριούνται όταν βλέπουν ότι αυτή φθείρεται με τα χρόνια  ( και καταστρεφεται με τις πλαστικές επεμβάσεις). Πολλοι ( καλή μου Ευ-μορφία, που λιώνεις επειδη σούφυγε ο Τάσος σου ) προσκολλώνται σε ανόητους κι υπερφίαλους ανθρώπους, κι όταν χωρίζουν, νιώθουν ότι χάνουν κάτι απ’ τον εαυτό τους. Πλην ομως.. όλοι είμαστε προσκολλημένοι στη.. μορφή μας, και αγχωνόμαστε στην ιδέα ότι κάποια μέρα θα.. πεθάνουμε.

Αν μας στενοχωρεί ή μας αγχώνει αυτό, είναι γιατί δεν έχουμε εναρμονιστεί με την πραγματική μας φύση,που είναι ένα σύστημα εξέλιξης αλλαγής και μετεξελιξης..Η αλλαγή δεν είναι κάτι έξω από εμάς .Η αλλαγή ..είμαστε εμείς με την ανθρώπινη μορφή.Αποδεχόμενοι το γεγονός ότι είμαστε η αλλαγή.. καταρρέει και ο φόβος της αλλαγής.Για να το συνειδητοποιήσουμε αυτό δεν αρκεί να το σκεφτούμε . Εδώ πρέπει να πάμε πέρα από τον νου..και να συνδεθούμε με την Πηγή που δημιούργησε τη ¨μορφή¨ μας.Κι εδώ μπαίνει η Εκκλησια.Πάμε στην ¨ενορία¨ μας, και ζηταμε να μιλήσουμε με τον Εφημέριο. Οχι δεν χρειαζεται να τον γνωρίζουμε.

Του μιλάμε για μας, κι εκείνος μας λέει..ο,τι η Εκκλησια πιστευει για την οικογενεια..Στη συνεχεια αποκτούμε σχέση με τις Λειτουργίες της Εκκλησίας μας, τους ανθρώπους που συμπροσεύχονται τις Κυριακές..κι ετσι ανοιγόμαστε στον άλλον και παύουμε να έχουμε άποψη για όλα …Στην Εκκλησια δεν πηγαινουμε για να ….γίνουμε ( ή γιατι θέλουμε να είμαστε) καλοί άνθρωποι..Στην Εκκλησια πηγαίνουμε γιατι δεν θελουμε να πεθάνουμε σαν ζώα…μια κι η Εκκλησία με τη Θεία Ευχαριστία, μας χαρίζει την αιώνια ( αλλά και την παρούσα) Ζωή..Το ευκολότερο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς είναι να  έχει άποψη για όλα… ( οπως ας πούμε …εγώ )

Είτε είναι σχετικός με ένα θέμα, είτε όχι,μπορεί να εκφράζει αυτό που αισθάνεται..αν κάτι τον ευχαριστεί, αν τον δυσαρεστεί,αν του αρέσει, αν συμφωνεί, αν διαφωνεί, κ.τ.λ.Το δυσκολότερο πράγμα είναι να αποδέχεται τις καταστάσεις και τους ανθρώπους.. όπως είναι.Χωρίς να κρίνει, χωρίς να χαρακτηρίζει και χωρίς να αντιστέκεται, απλά να παρατηρεί ό,τι συμβαίνει.Στη μια πλευρά της κριτικής υπάρχει η.. ψευδαίσθηση της ανωτερότητας.Αυτός που κρίνει αισθάνεται ανώτερος,καλύτερος, σωστός και ότι έχει δίκαιο.Στην άλλη πλευρά υπάρχει η …χειρότερη μορφή που μπορεί να αποκτήσει η συνήθεια της κριτικής..Όποιος κρίνει τους άλλους πιστεύει ότι και οι άλλοι τον κρίνουν.Όσοι κρίνουν λοιπόν, το κάνουν από ανασφάλεια επειδή έχουν υποστεί και οι ίδιοι κριτική που τους πλήγωσε. Αν το έχουμε αυτό υπόψη μας, την επόμενη φορά που κάποιος μας κρίνει..δεν θα προσωποποιήσουμε την κριτική του, αλλά θα τον κατανοήσουμε και θα ακούσουμε αυτό που πραγματικά μας λέει..»Νιώθω ανεπαρκής, σε παρακαλώ δείξε κατανόηση».

Αποτέλεσμα εικόνας για ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ..

Προσδοκώ σημαίνει περιμένω ένα αποτέλεσμα σύμφωνα με μια επιθυμία μου και όχι σύμφωνα με αυτό που συμβαίνει ή που πρόκειται να συμβεί.

Οι προσδοκίες είναι μία από τις κύριες αιτίες θυμού.Θυμώνουμε.. όταν περιμένουμε να γίνει κάτι με έναν συγκεκριμένο τρόπο και δεν γίνεται, ή όταν κάποιος κάνει κάτι γιατί θα περιμέναμε να μην το κάνει. ( συνηθισμενοι καυγάδες μεταξύ, κατα τα άλλα αγαπημενων, χριστιανικών, πιστών ζευγαριών..) 

Θυμώνουμε για καταστάσεις που δεν είναι στον έλεγχό μας και οι προσδοκίες μας είναι.. υπερβολικές .

(μπορεί να μην συνειδητοποιούμε ότι ο θυμός, μετά από μια αποτυχία μας, οφείλεται στην προσδοκία μας για επιτυχία, η οποία όμως δεν ήταν βάσιμη γιατί δεν ήμασταν κατάλληλα προετοιμασμένοι να επιτύχουμε ) Ας θυμόμαστε ότι η συναισθηματική αντίδρασή μας στα γεγονότα δεν αλλάζει τίποτα ως προς την εξέλιξη αυτων των γεγονότων. Αν το καταλάβουμε εγκαιρα,  θα γλυτώσουμε απο πολλούς κόπους και δάκρυα, αλλά και, δυστυχώς, θανατηφόρες αρρώστιες..Θυμηθείτε πως εμείς αποκλειστικά είμαστε υπαίτιοι για όλες τις αρρώστιες μας.Χαίρετε.

 

http://kosmaser.wordpress.com/2011/12/08