RSS Feed

Category Archives: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ

ΕΝΑΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΤΟΝ ΑΔΗ..

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγίου Στεφάνου, 27 Δεκεμβρίου.»

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγίου Στεφάνου, 27 Δεκεμβρίου.»

 

¨Εσύ όμως πολυμήχανο εγγόνι μου¨, θα ζήσεις και θα χαρείς την επιστροφή σου στον πάνω κόσμο. Με τις ευχές μου στη φαμίλια σου. Θα σε βοηθήσει ο αγαπημένος μας Στέφανος να βρείς το δρόμο προς το καράβι.Και ο Στέφανος με την ιατρική μπλούζα, ο αγαπημένος των θεών του κάτω κόσμου, ο άκλαυτος και αδικοχαμένος Στέφανος, πιάνει τον Οδυσσέα από το χέρι και μέσα στα σκοτεινά  ανεβαίνοντας ανάποδα τις Δίνες του Ωκεανού, τον βοηθάει να κολυμπήσει γρήγορα πρός το καράβι. Οι κωπηλάτες με τα κουπιά χτυπούσαν σίγουρα και δυνατά τα αφρισμένα κύματα και σύντομα το καράβι βγήκε σε μια παγωμένη ακτή, έμοιαζε σαν τοπίο της Αρκτικής. Απόλυτος πάγος και χιόνι, μόνο χιόνι, ασπρίλα απέραντη που έφερνε αμέσως δάκρυα στα μάτια.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΟΣΜΑΣΕΡ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

 

 

Ο Οδυσσέας μόνος του βάδισε πολλά χιλιόμετρα ασθμαίνοντας και βυθίζοντας βαθειά σε κάθε του βήμα τα γυμνά πόδια του στο άθεο χιόνι. Έφτασε μετά από μεγάλη πορεία σε ένα όμορφο και ολοχιόνιστο ξύλινο σπίτι με κήπο. Στην αυλή υπήρχε στολισμένο ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με δεκάδες διαφορετικές μπάλες και πολύχρωμα φωτάκια. Μπροστά από το δέντρο ήταν ένας χιονάνθρωπος με ροζ σκούφο ολόιδιος ο Στέφανος, ο ηδονικός  Ελπήνωρ που τον οδήγησε χέρι χέρι πίσω στο καράβι και τον πάνω κόσμο. Δακρυσμένος τον σφιχταγκάλιασε για πολύ ώρα, τόση πολλή ώρα που ο χιονάνθρωπος άρχισε να λιώνει μέχρι που έγινε μιά μικρή άμορφη μάζα από χιόνι, μιά χιονόμπαλα. Δίπλα της είχε πέσει ο ρόζ σκούφος. Ο Οδυσσέας χαμογέλασε όταν είδε ότι στην είσοδο του σπιτιού είχαν σταθεί ανυπόμονοι να τον αγκαλιάσουν η γυναίκα του η Μυρτούλα και τα δυό τους παιδιά. Έτρεξε χωρίς άλλο και τους βούτηξε στην αγκαλιά του μέσα σε λυγμούς.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΧΟΥΜΕ ΣΦΥΞΕΙς

«Παιδιά, έχουμε πάλι σφύξεις ,δόξα τω θεώ, και φυσιολογικό ρυθμό, πιάνω πολύ καλές και δυνατές σφύξεις». « Οδυσσέα μ’ ακούς;» «Ναι σας ακούω καλά, είμαι εντάξει, ένοιωσα να ζαλίζομαι, έχασα τον κόσμο, έκανα ανακοπή, έτσι δεν είναι βρέ παιδιά;» « Οδυσσέα, έχεις πάθει έμφραγμα, έκανες κοιλιακή μαρμαρυγή, θα ανεβούμε άμεσα στο αιμοδυναμικό εργαστήριο για παρέμβαση, όλα θα πάνε καλά Τώρα ξέχασε ότι είσαι γιατρός, είσαι πιά ένας κοινός θνητός» 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΧΟΥΜΕ ΣΦΥΞΕΙς

Αυτά τα λίγα είπε ο Σεβαστιανός, ο εφημερεύων καρδιολόγος, που ήταν επικεφαλής της ομάδας ανάνηψης η οποία και έσωσε τον συνάδελφο του, τον Οδυσσέα τον καρδιοχειρουργο «Σεβαστιανέ, που είναι ο Στέφανος που μ’εφερε στα επείγοντα και ήταν μαζί σας στην ομάδα ανάνηψης;» «Οδυσσέα», είπε ο Σεβαστιανός, «μάλλον είσαι ακόμη σε σύγχυση λόγω της ανακοπής.Δεν υπήρχε κανένας γιατρός Στέφανος, ούτε άλλος Στέφανος σήμερα. Η μόνη βέβαια σύμπτωση με αυτά που λες είναι ότι σήμερα.  είναι η γιορτή του Αγίου Στεφάνου, 27 Δεκέμβρη.»

Σχετική εικόνα

Πηγη:Αθανάσιος Δρίτσας Καρδιολόγος,συνθετης, ποιητης, και πολλα αλλα.

Advertisements

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἐκκλησία καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα

Τό βιβλίο «κκλησία καί κκλησιαστικό φρόνημα» , του Μητροπολιτου Ναυπακτου,περιλαμβάνει ννέα (9) κεφάλαια, πού ναφέρονται στό τί εναι κκλησία καί τό κκλησιαστικό φρόνημα. Εννοιες που  ως λέξεις γνωρίζουμε καί χρησιμοποιομε στόν προφορικό μας λόγο.Τό βιβλίο ρχίζει πό τήν προέλευση καί ποκάλυψη τς κκλησίας, που χει αώνια προέλευση, καί μέ τήν νανθρώπηση γινε Σμα το ζντος Χριστο. Σέ ατήν κφράζεται γάπη το Θεο . Τά μέλη τς κκλησίας, μετέχουν τς κτίστου δόξης Του, καί βεβαίως μέσα στήν κκλησία νθρωπος θεραπεύεται γιά νά ζήση αωνίως στήν δόξα το Θεο, και νά μετάσχη στήν οράνια κκλησία. Ατήν τήν κτιστη δόξα νθρωπος πολαμβάνει πό τώρα, φο θεία Λειτουργία εναι «σύνοδος ορανο καί γς», πρόγευση τν πουρανίων καί προϋπόθεση γιά νά συμμετάσχη νθρωπος στήν αώνια κκλησία, στήν κτιστη δόξα το Τριαδικο Θεο.

 

Σχετική εικόνα

 

 

ιταλος Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος ντόνιο Ραντσολίν, γάπησε τό βιβλίο καί τό μετέφρασε στήν ταλική γλώσσα. Τό τιτλοφόρησε « αώνια καλλονή», μπνευσμένος πό τό βιβλίο τς Παλαις Διαθήκης ¨σμα σμάτων¨, θέττοντας ς πότιτλο ¨Τό μυστήριο τς κκλησίας¨.Σέ μιά ποχή πού κόμη καί μεγάλοι φαινομενικά θεολόγοι, γωνίζονται νά μς πείσουν τι ο Πατέρες τς κκλησίας εναι ¨ξεπερασμένοι¨ πό τήν σχολαστική καί ρωσική θεολογία ,πού εναι λεγομένη μετα-πατερική θεολογία καί κυριαρχεται πό τόν σχετικισμό∙ τι σύγχρονη θεολογία πρέπει νά εναι ¨συναφειακή¨, νά βλέπη τά κοινά σημεα λων τν Χριστιανικν θεολογικν παραδόσεων∙ τι πρέπει νά ¨συμβιβαστομε μέ τόν σχολαστικισμό¨∙ τι πέρα πό τήν ρθόδοξη κκλησία πάρχουν καί λλες κκλησίες∙ τι τά ρια τς κκλησίας δέν προσδιορίζονται πό τήν μετάληψη το Σώματος καί το Αματος το Χριστο (Μυστήριο θείας Εχαριστίας), λλά πό τό δωρ το Βαπτίσματος∙ τι λες ο κκλησίες εναι ¨δελφές κκλησίες¨ καί πάρχει συναγωνισμός ναγνωρίσεως τν δελφν κκλησιν, ρχεται νας ταλός Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος, νά ξυμνήση τήν ρθόδοξη κκλησία, πως κφράζεται πό τούς Πατέρας τς κκλησίας καί νά κρίνη μέ ραο τρόπο τήν χριστιανική παράδοση μέσα στήν ποία μεγάλωσε καί ζ.

 

Σχετική εικόνα

 

Φαίνεται καθαρά τι, ν ο κκλησιαστικοί μας γέτες προσπαθον νά κινηθον μέ ¨μεταπατερικό, συναφειακό, σχετικιστικό¨ καί κοσμικό τρόπο, σοι πό τόν λαό ναζητον τήν λήθεια καί ποψιάζονται τήν ¨αώνια καλλονή¨ τς κκλησίας, τήν προσλαμβάνουν, τήν γαπον καί τήν κφράζουν. Τελικά, ¨ μεγάλη λήθεια καί περισχύει ¨ (σδρας Α’, δ’, 41).Φαίνεται τι κενο πού τελικά θά πικρατήση θά εναι ¨ δογματική συνείδηση¨ τν θεουμένων Πατέρων καί χι ο θεσμοποιημένες ρχές, πό ποιονδήποτε καί ν προέρχωνται. Ο κατά Χάριν θεούμενοι εναι ο γγυητές τς ληθείας καί σέ ατούς ναπαύεται Θεός. Μακάριοι σοι ζον στό κπαγλο Μυστήριο τς ρθοδόξου κκλησίας τς ¨αωνίας ατς καλλονς¨

Στον Πρόλογο του ο Αντόνιο Ραντσολίν λεει:

«Τί μπορε νά π σέ ναν καθολικό ναγνώστη –καί πομένως στήν πλειοψηφία τν ταλν ναγνωστν του– να βιβλίο γιά τήν κκλησία γραμμένο πό ναν ρθόδοξο;Θά προσπαθήσω νά κφράσω ατό πού επε σέ μένα, τόν μεταφραστή του. Θά προσπαθήσω νά πισημάνω μερικά σημεα ατο το βιβλίου, πού μέ βοήθησαν νά «πανεστιάσω» –πιτρέψτε μου τόν ρο– στόν στόχο σέ σχέση μέ ρισμένες συνέπειες πό τίς ποες μο φαίνεται μερικές φορές τι ποφέρει καθολικισμός μου…να πρτο παναβεβαιωμένο κέντρο: Νά μιλς καί νά ζς τήν κκλησία κκινώντας πό τόν Χριστό. χι νά ξεκινς πό ναν πάπα, πό ναν πατριάρχη, πό ναν πίσκοπο∙ σο σημαντικός κι ν εναι ατός ( πάπας, πατριάρχης, πίσκοπος), σο εαγγελικός κι ν εναι. Γιατί σο κούγεται γέτης, τόσο γίνεται καί θική αθεντία. κκλησία εναι πάντα καί μόνο χριστοκεντρική (χι παποκεντρική, χι πατριαρχοκεντρική, χι πισκοποκεντρική). Χριστοκεντρική εναι κκλησία∙ καί γι’ ατό Πνευματοκεντρική. Μέ τά χαρίσματα καί τά πουργήματα το Πνεύματος πού θέτουν, μέσα στήν εραρχικά καθορισμένη κιβωτό της, λους στήν πηρεσία λων, σέ μία κπληκτική καθολικότητα καί συμφωνία τν κφράσεων. Μέ τά χαρίσματα καί τά πουργήματα το Πνεύματος, πού ποτυπώνουν στό σμα της τήν σταυρωμένη καί πασχάλια γάπη το Χριστο, σμα πού γίνεται τσι σμα φωτός, παρηγορις καί λπίδας γιά λόκληρο τόν κόσμο. Σμα γιο, κκλησία, μέ τόν Χριστό στό κέντρο, τοι μέ τό Πνεμα.να δεύτερο παναβεβαιωμένο κέντρο: κκλησία εναι γιά τόν νθρωπο, γιατί Χριστός εναι γιά τόν νθρωπο. Καί νθρωπος εναι οσιαστικά νας σθενής: νόσος του εναι τά πάθη του. κκλησία εναι πομένως ατρεο, νοσοκομεο∙ δέν εναι δικαστήριο. Εσέρχεσαι καί Μητέρα κκλησία σέ περιθάλπει. Μέ τό Λόγο, το ποίου εναι φύλακας. Μέ τά μυστήρια τς κτιστης Χάρης. Καί στηρίζοντάς σε, φόσον θέλεις καί τό ναζητς, μέ ναν πνευματικό πατέρα, ναν ατρό, πού συμπαραστέκεται στούς γνες σου, πού σέ δηγε πό τό χέρι σέ μιά θεραπευτική πορεία μέσω ναβαθμν:

 

Σχετική εικόνα

 

ρχικά πίπονη καί μακρά κάθαρση τς καρδις, πειτα φωτισμός το νο, καί τέλος, άν καί ταν Θεός εδοκήση, κστατική ρπαγή τς θεώσεως. κκλησία θέλει νά σέ κάνη θεό. Νά κτείνη στό πειρο τίς δυνατότητές σου, τίς θεες δυνατότητες τς γάπης. κκλησία θέλει νά νεκρωθον μέσα σου τά φύσικα, θανατηφόρα πάθη σου, γιά νά ζήση ντός σου τό μοναδικό, γιο, θεο καί ζωοποιό πάθος: γάπη. Γιατί Θεός εναι γάπη…να τρίτο παναβεβαιωμένο κέντρο: μαρτία δέν εναι τόσο παράβαση νός νόμου. Δέν εναι μιά προσβολή στό Θεό, πού παιτε τιμωρίες καί ποζημιώσεις… Πόσες νακρίβειες, στό θέμα ατό, ν χι πραγματικές βλασφημίες, σέ τόσες προσευχές: «μάρτησα καί ξίζω τίς κολάσεις σου καί… σέ προσέβαλα… πόσχομαι μέ τήν βοήθειά Σου νά μήν σέ ξαναπροσβάλω πιά». Τά μαρτήματά μας δέν προσβάλλουν τό Θεό, ποος εναι πειρη γάπη. Προσβάλλουν μς: διαστρέφουν τήν φύση μας, τήν πλασμένη κατ’ εκόνα Του… τήν ρρωσταίνουν, δέν φήνουν νά διαλάμψη τό πρωταρχικό φς το Λόγου, πού περιέχει. μες μως θεωρομε τά πάθη «φυσικά», ν πρόκειται μόνον γιά παθολογία. κκλησία, … πάντα μς κηρύσσει καί πάντα κοινωνε σέ μς τήν φυσιολογία. Μς βαπτίζει στήν φυσιολογία, μς τρέφει μέ τήν φυσιολογία. Δηλαδή μς βαπτίζει στόν Χριστό καί τρέφει μέ τόν Χριστό, πάντα.να τέταρτο παναβεβαιωμένο κέντρο: λήθεια δέν εναι διάφορη. Δέν εναι τό διο πράγμα νά πιστεύης σέ ναν Θεό τρισυπόστατο σέ ναν Θεό μονοϋπόστατο, σέ ναν Υό γεννηθέντα σέ ναν Υό ποιηθέντα, σέ μιά ληθ σάρκα το Λόγου, ληθς προσληφθεσα, παθοσα, ναστσα καί ναληφθεσα, πλς σέ μία σάρκα φαινομενική, φανταστική, κατά δόκηση, καί οτω καθ’ ξς. Καί τοτο γιατί πίστη εναι ζωή. Καί πό μία διαφορετική πίστη προέρχεται, κατά τρόπο φυσικό, μιά διαφορετική ζωή, μέ διαφορετικές κφράσεις καί πραγματώσεις καί διαφορετικά σημεα ναφορς. Ατό τό βιβλίο θέτει τόν ναγνώστη νώπιον τς ρθοδοξίας τς πίστεως μέ τόν ναλλοίωτο χαρακτήρα της, γιά τήν ποία γραψαν ο γιοι Πατέρες, γιά τήν ποία γωνίστηκαν, γιά τήν ποία πολλοί ξ ατν γεύτηκαν τήν πικρία τν βασανιστηρίων, τς φυλακς, τς ξορίας καί το θανάτου.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἐκκλησία καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα

 

 

Σέ να γενικό κλίμα πού σχετικοποιε τά πάντα, πού ποβαθμίζει τά πάντα, καθίσταται σο ποτέ λλοτε γιές καί πεγον νά ναστοχαστομε πάνω στό δόγμα καί τήν οσιώδη ξία του∙ καί ατό μπορε νά γίνη στήν σχολή κείνων πού πέκτησαν μπειρία το δόγματος, δηλ. τν θεουμένων. Εναι ατοί πού «θεώρησαν» («θεάσαντο») τό δόγμα πρόσωπον πρός πρόσωπο: Στό Φς πού εναι τό Πνεμα, εδαν τό Φς πού εναι Υός, καί μέσ το Υο, εδαν τό Φς πού εναι Πατήρ. Τό δόγμα μς δηγε στήν γνώση πό τό τριαδικό πρ το γαπημένου.να πέμπτο παναβεβαιωμένο κέντρο: θεολογία τς κκλησίας εναι, λοιπόν, μιά συνάντηση. Δέν εναι ρθολογικός «πιστημονικός» στοχασμός πί το δεδομένου τς ποκαλύψεως (πού κόμα κι νας θεος –τσι λέγεται σέ κάποια περιβάλλοντα- θά μποροσε νά πραγματοποιήση). Θεολόγοι δέν εναι κενοι πού «ξέρουν» θεολογία, λλά κενοι πού χουν συναντηθε μέ τόν ναστάντα τς θεολογίας καί τσι μπορον κ πείρας νά μιλήσουν γιά τόν Θεό. καλύτερα νά ψελλίσουν κάτι γιά τόν ρρητο γαπημένο. Καί δ νά πανεστιάσω σέ στρεβλώσεις… ν συναντήσης τόν Θεό, ναβλύζεις θεολογία, χωρίς νά χης μελετήσει τούς διάσημους θηναίους σοφούς. κκλησία δέν κάνει τίποτε λλο πό τό νά σέ προετοιμάζη γιά τήν συνάντηση. πάρχει μόνο γι’ ατό. Μέ τήν χάρη καί τήν σκηση σέ δηγεν τήν κολουθήσης πιστά, ν εσέλθης στούς γνες πού σου προτείνει– μέχρι τήν Πεντηκοστή. Φτάνοντας στό περο τό πρ το Πνεύματος θά πιφοιτήση καί σέ σένα καί τοτο τό πρ θά σέ δηγήση σω το Μυστηρίου. Θά εσαι πως Πέτρος, ωάννης καί Παλος: θεολογία «σου» θά συμπίπτη μέ τήν δική τους, πειδή δική «σου» μπειρία θά μοιάζη μέ τήν δική τους. Τίποτε περισσότερα, λλά καί τίποτα λιγότερο.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἐκκλησία καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα

 

 

να κτο παναβεβαιωμένο κέντρο: ταν λέμε κκλησία, ννοομε μιά σχέση ξεδιάλυτη μέ τήν πίστη, μέ τήν ρθή πίστη, λλά μοίως σχέση ξεδιάλυτη μέ τήν Εχαριστία, ποία εναι κατ’ ξοχήν κκλησιαστική πράξη. δ νακεφαλαιώνονται τά πάντα: πό τήν δημιουργία μέχρι τό τέλος το κόσμου, πό τήν πρωτολογία στήν σχατολογία, λα μπεριέχονται σέ τοτο τό Ποτήριον καί τόν ρτον. Τά πάντα: λα τά ντα καί τό νόημά τους, λη στορία καί τό νόημά της. Γιατί Σαρκωμένος Λόγος, σταυρωθείς καί ναστάς, εναι καρδιά καί τό νόημα κάθε ντος∙ καρδιά καί τό νόημα τς στορίας. κε στό θυσιαστήριο τς κκλησίας… κκλησία, ρθοδοξία τς πίστης, Εχαριστία: Τρία στοιχεα σέ περιχώρηση, πού γκαλιάζονται μοιβαα, συνυπάρχουν καί μαζί δίνουν μοιβαίως μαρτυρία. κόμα καί τόπος που κκλησία τελε τήν κλάση το ρτου τς Εχαριστίας γίνεται καί ατός ποκάλυψη: το Θεο, το κόσμου, το νθρώπου. λλά καί τς διας τς κκλησίας, πού εναι νότητα μεταξύ το Θεο, το κόσμου καί το νθρώπου. Δι’ ατς εσέρχεσαι στό Ναό στίς μύτες τν ποδιν, φαιρες τά ποδήματα, γιά νά συναντηθς μέ τήν βάτο τήν καιομένη καί μή καταφλεγομένη, τήν βάτο πού βυθίζει τίς ρίζες της στήν γία γ το ερο θυσιαστηρίου.Ατά εναι μόνον μερικά πό τά στοιχεα πού τό μεταφρασμένο κείμενο φησε στήν καρδιά το μεταφραστ. Στοιχεα –πιστεύω– ποφασιστικά γιά νά ζήσουμε –καί κατά τρόπο πιό «στοχευμένο»– τό μυστήριο τς κκλησίας.γινα κι γώ μαθητής, πως ο κατηχητές τν θηνν τν τν 1989-90, πού κουγαν τόν τότε ρχιμανδρίτη καί νν μητροπολίτη ερόθεο∙ κουσα κι γώ τούς λόγους του∙ τούς μετέφρασα (ναζητώντας, μεταξύ λλων, καί βρίσκοντας σχεδόν πάντα τίς κριβες πηγές τν Πατέρων πού παρατίθενται καί σημειώνοντάς τις στίς ποσημειώσεις)∙ καί τώρα τούς παραδίδω στόν ναγνώστη –Ρωμαιοκαθολικό, ρθόδοξο, Προτεστάντη… Γιατί νά ντιπαρατεθ μέ ατούς τούς λόγους, νά ρχίση διάλογός του μέ ατούς, νά διασταυρωθ ζωή του. να καινούριο βιβλίο σηματοδοτε πάντα τήν ρχή νός κομματιο κοινς στορίας νάμεσα στόν συγγραφέα καί τόν ναγνώστη. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἀντόνιο Ραντσολίν.

 

μεταφραστής..ντόνιο Ραντσολίν.

σ.σ συγκλονιστικο το κειμενο του Α, Ραντσολιν. Απλο , κατανοητο, καρδιακο. Σε βοηθα να ξαναδιαβασεις το βιβλιο του Μητροπολιτη Ναυπακτου, με διαφορετικη προοπτικη αυτή τη φορα. Εκεινη που προβαλλει, μεσα απ τον προλογο του ενας ιταλος Ορθοδοξος.

Μπορειτε να το ζητησετε απ την εκδοτρια Ιερα Μονη Γενεθλιου της Θεοτοκου . Email..pelagia@pelagia.org Τηλέφωνο 22610 35135

 

 Αποτέλεσμα εικόνας για Ιερα Μονη Γενεθλιου της Θεοτοκου

 

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ Η «ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ

 

 

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ

 

Τό νομοσχέδιο μέ τίτλο «Νομική ναγνώριση τς Ταυτότητας το Φύλου» πού συζητήθηκε ἔντονα τόν τελευταῖο καιρό καί ψηφίσθηκε ἀπό τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων, καί μετά τήν ὑπογραφή ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καί τήν δημοσίευσή του στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως θά εναι νόμος το Κράτους, ἔχει πολλά σημεῖα τά ὁποῖα δέχονται κριτική πό θεολογικς, νθρωπολογικς καί ψυχολογικς πλευρς. Παρά τό ὅτι ἔχει γίνει κριτική ἀπό πολλούς στό νομοσχέδιο αὐτό, ἐν τούτοις δέν ἔχει ἐντοπισθῆ ἕνα ἐνδιαφέρον σημεῖο, γιά τό ὁποῖο θά ὑπογραμμισθοῦν ἐδῶ τά δέοντα μέ σύντομο τρόπο, ἐννοῶ τήν «φιλοσοφία» το νομοσχεδίου.

Σέ κάθε νομοσχέδιο πού εἰσάγεται πρός ψήφιση στήν Βουλή γιά νά γίνη νόμος τοῦ Κράτους, στά πρῶτα ἄρθρα δίνονται ο παραίτητοι ρισμοί, οἱ ὁποῖοι, ὅπως καί ὅλα τά ἄλλα ἄρθρα πού ἀκολουθοῦν, ἑρμηνεύονται ἀπό τήν «Ατιολογική κθεση» πού τό συνοδεύη.

Νομίζω, λίγοι διάβασαν προσεκτικά ὅλο τό νομοσχέδιο μέ τίς ὑπογραφές τῶν Ὑπουργῶν καί ἴσως λάχιστοι διάβασαν τήν «Ατιολογική κθεση».

Ἔτσι, πολλοί ὁμίλησαν χωρίς οσιαστική γνώση το νομοσχεδίου, ἴσως ἀρκέσθηκαν σέ ἀναλύσεις ἄλλων, γι’ αὐτό καί ἀστόχησαν στούς λόγους τους. Γιά παράδειγμα στό νομοσχέδιο δέν γινόταν λόγος γιά «λλαγή φύλου», λλά γιά «διόρθωση το καταχωρισμένου φύλου».

Ἐκεῖνο ὅμως πού μέ ἐνδιαφέρει στό κείμενό μου αὐτό εἶναι οἱ ὁρισμοί πού δίνονται στό νομοσχέδιο γιά τήν «ταυτότητα το φύλου» καί τήν «διόρθωση το καταχωρισμένου φύλου» καί τήν ὅλη «φιλοσοφία» του. Αὐτό εἶναι γιά μένα γεγονός ἰδιαίτερης σημασίας.

Κατ’ ἀρχάς, στό νομοσχέδιο αὐτό συνεχῶς γίνεται λόγος γιά τό «πρόσωπο» καί τά «δικαιώματα το προσώπου».

Παρατήρησα τίς λέξεις καί τίς φράσεις: «πρόσωπο»∙ «τό πρόσωπο χει δικαίωμα στό σεβασμό τς προσωπικότητάς του μέ βάση τά χαρακτηριστικά φύλου του», τό ὁποῖο ὅμως πρέπει νά διορθωθῆ∙ «ἡ ταυτότητα φύλου» μέ τά χαρακτηριστικά πού «ἀντιστοιχοῦν στήν βούληση τοῦ προσώπου»∙ «τό πρόσωπο μπορε νά ζητήσει τή διόρθωση το καταχωρισμένου φύλου του, στε ατό νά ντιστοιχε στή βούληση»∙ τά «δικαιώματα, ὑποχρεώσεις καί κάθε εἴδους εὐθύνη τοῦ προσώπου».

Ατό σημαίνει τι λο τό νομοσχέδιο στηρίζεται στό πρόσωπο, τήν βούληση το προσώπου καί τά δικαιώματα το προσώπου.

Ἐπίσης, στήν «Αἰτιολογική Ἔκθεση» γίνεται λόγος γιά τά «διεμφυλικά πρόσωπα (τρανσέξουαλ, τράνς)»∙ γιά «μιά μεγάλη ὑστέρηση στήν ἀπόλαυση τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων τῶν διεμφυλικῶν προσώπων»∙ γιά «τόν ἰδιαίτερα προσβλητικό κρωτηριασμό το προσώπου», ὅταν «παρακολουθῆται ἀπό ψυχίατρο» καί ὅταν «ἔχει ὑποβληθεῖ σέ χειρουργική ἐπέμβαση μέ πλήρη ὁριστική ἐπικράτηση τοῦ ἀντιθέτου ἀπό τό βιολογικό του φύλο»∙ γιά τό «ὅτι τό πρόσωπο ἔχει δικαίωμα στόν σεβασμό τῆς προσωπικότητάς του μέ βάση τά χαρακτηριστικά τοῦ φύλου του», τό ὁποῖο φύλο πρέπει νά «διορθωθῆ»∙ «ὁ ἐσωτερικός καί προσωπικός τρόπος μέ τόν ὁποῖο τό ἴδιο τό πρόσωπο βιώνει τό φύλο του»∙ «τά βιολογικά χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου»∙ «γιά μεσοφυλικό τομο»∙ γιά «τό πρόσωπο» πού αἰσθάνεται τή «δυσφορία τοῦ γένους»∙ γιά «τή βούληση τοῦ προσώπου», «τά δικαιώματα τοῦ κάθε προσώπου» καί ἄλλες παρόμοιες ἐκφράσεις.

Ἑπομένως, καί στήν «Αἰτιολογική Ἔκθεση» τονίζονται οἱ ὅροι Πρόσωπο, Βούληση Το Προσώπου, Δικαιώματα Το Προσώπου.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Δικαιώματα Τοῦ Προσώπου.

 

Θά σχολιάσω τούς τρεῖς αὐτούς ὅρους.

Πρτον. Διαβάζοντας τό νομοσχέδιο καί τήν «Αἰτιολογική Ἔκθεση» παρατηρῶ ὅτι ἀποφεύγεται ἐπιμελῶς ἡ λέξη «νθρωπος» καί δίνεται σημασία στήν λέξη «πρόσωπο» μέ τά χαρακτηριστικά βεβαίως τοῦ γένους ἤ τοῦ φύλου του, τό ὁποῖο ὅμως πρέπει νά «διορθωθῆ». Αὐτό δέν εἶναι οὔτε τυχαῖο οὔτε ἀθῶο.

Πρόκειται γιά μιά πιμελ προσπάθεια παράκαμψης τς λέξης νθρωπος, μέ ὅλη τήν βιβλική καί παραδοσιακή σημασία τοῦ ὅρου, καί τήν ντικατάστασή της μέ τήν λέξη πρόσωπο, πού μπορεῖ νά ἀποδοθῆ καί μέ τήν λέξη «περσόνα», ὅπως λέγεται στόν προφορικό ἤ γράφεται στόν γραπτό λόγο, καί νά ἐξυπηρετοῦνται ἄλλοι σκοποί. Αὐτό δέν εἶναι ἄσχετο μέ τό ὅτι τά λεγόμενα «διεμφυλικά πρόσωπα» ἤ «ἄτομα» χρησιμοποίησαν κατά κόρον τήν λέξη πρόσωπο μέ τήν ὅλη φιλοσοφική του σημασία καί τήν ἰδιαιτερότητα.

Δεύτερον. Αὐτό συνδέεται μέ τόν ὑπερτονισμό τῆς «βούλησης το προσώπου». Ὅσο ὁμιλοῦν γιά τήν βούληση καί τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου, ποτιμον τήν φύση, τήν ποία θεωρον ναγκαστική, φο δημιουργε νελευθερία, «δυσφορία», «βία». Μέ αὐτήν τήν ἔννοια θεωρεῖται, ὅπως ἔχει γραφῆ ἀπό ἀνθρώπους αὐτῆς τῆς νοοτροπίας, ὅτι καί ὁ γάμος, ὅπως τόν γνωρίζουμε καί ὅπως λειτουργεῖ μέ τόν τρόπο ἐκφράσεως τῶν δύο φύλων –ἀρσενικοῦ καί θηλυκοῦ– καί τήν γέννηση τῶν παιδιῶν, θεωρεται ς μιά «ναγκαιότητα το νστίκτου», πράγμα πού δεσμεύει ἤ καταργεῖ τήν «ἐλευθερία τοῦ προσώπου». Ὁπότε, ἡ «διόρθωση τοῦ φύλου» συνδέεται, κατ’ αὐτούς, μέ τήν «ἐλευθερία τοῦ προσώπου».

Στήν προοπτική αὐτή ὑπάγεται ἡ σχολαστική θεωρία περί τῆς «βουλήσεως το προσώπου», ὁ γερμανικός ἰδεαλισμός μέ τήν «ἐλευθερία τοῦ προσώπου», ἀλλά καί ἡ ὅλη φιλοσοφία τοῦ βολονταρισμο (βουλησιοκρατίας) καί τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσώπου.

Νά θυμίσω τίς φιλοσοφικές ἀπόψεις τοῦ Κάντ γιά τήν ἀπόλυτη ἀξία τοῦ προσώπου καί τήν αὐτονομία του, πού εἶναι ἡ βάση τῆς «ὑπερβατολογικῆς ἀρχῆς» του, ἡ ὁποία δέν ἀσχολεῖται μέ τά ἀντικείμενα, ἀλλά μέ τόν τρόπο γνώσης τῶν ἀντικειμένων ἀπό τόν καθένα, καθώς ἐπίσης καί γιά τήν «ὑπερβατολογική ἐλευθερία», ἡ ὁποία λειτουργεῖ ἀνεξάρτητα «ἀπό τόν μηχανισμό τῆς φύσης», ὅπως ἔχουν ἀναλύσει πολλοί σύγχρονοι θεολόγοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ὁ π. Νικόλαος Λουδοβῖκος καί ὁ Γεώργιος Παναγόπουλος.

Τρίτον. Μέσα σέ αὐτήν τήν νοοτροπία ὑπάγεται καί ἡ συχνά τονιζόμενη σήμερα ἄποψη περί τῶν «δικαιωμάτων τοῦ προσώπου». Ἀφοῦ τό πρόσωπο εἶναι ἐλεύθερο, παλλαγμένο «πό τήν ναγκαιότητα τς φύσης», λλά καί τήν ναγκαιότητα το φύλου, σημαίνει τι χει τό δικαίωμα τς πιλογς καί το φύλου του. Ἔτσι, γίνεται κατανοητό ὅτι ἀπό τήν ἄποψη αὐτή τό δικαίωμα τοῦ προσώπου λειτουργεῖ ἀνεξάρτητα ἀπό τίς συνέπειες καί τίς εὐθύνες τῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ ἰδιαιτέρου φύλου μέ τήν σύλληψη καί τήν γέννηση τῶν παιδιῶν.

Αποτέλεσμα εικόνας για Δικαιώματα Τοῦ Προσώπου.

 

 

Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἔλεγε ὅτι ἕνα ἀπό τά προβλήματα πού θά ἀπασχολήσουν τήν ὀρθόδοξη θεολογία καί τήν Ἐκκλησία στήν ἐποχή μας καί τήν ἐποχή πού ἔρχεται εἶναι τό θέμα τν δικαιωμάτων το προσώπου το νθρώπου. Φυσικά, δέν ἐννοοῦμε τά δικαιώματα πού ἔχει ὁ καθένας στήν παιδεία, τήν ὑγεία, τήν κοινωνική ζωή κλπ., ἀλλά τόν τονισμό τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων μέ τήν παράλληλη καταστρατήγηση «τῶν δικαιωμάτων τοῦ Θεοῦ» στήν ζωή μας, καί τήν βίωση τς πόλυτης «λευθερίας» ὡς πρός τίς εὐαγγελικές ἐντολές.

Συνεπῶς, ὁ ὑπερβολικός τονισμός τῆς ἔννοιας τοῦ προσώπου μέ τήν βούληση τοῦ προσώπου καί τά δικαιώματά του καί στό θέμα τῶν «διεμφυλικῶν προσώπων», στό ὁποῖο ἐκμηδενίζονται οἱ διαφορές τῶν φύλων, πού εἶναι ἡ βάση τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, δέν εἶναι τόσο ἀθῶος ἀπό θεολογικῆς καί ἀνθρωπολογικῆς πλευρᾶς, ἀλλά κρύβει κάποιες σκοπιμότητες, πολιτικές καί θεολογικές.

Μοῦ ἔκανε δέ ἰδιαίτερη ἐντύπωση ὅτι κατά τήν συζήτηση πού ἔγινε τίς ἡμέρες αὐτές πού ψηφιζόταν τό νομοσχέδιο αὐτό στήν Βουλή, οἱ ἐκκλησιαστικοί παράγοντες πού ἀσχολήθηκαν μέ τήν κριτική τοῦ νομοσχεδίου δέν ὑποψιάσθηκαν καθόλου αὐτήν τήν βάση στήν ὁποία στηρίζεται τό νομοσχέδιο, μάλιστα δέ μερικοί πού ἄσκησαν κριτική στό νομοσχέδιο, τό ἔκαναν μέ βάση τήν «θεολογία το νθρωπίνου προσώπου», χωρίς νά καταλάβουν τι μέ τόν τρόπο ατόν κφράζουν τήν δια νοοτροπία καί μπλέκονται στήν δια φιλοσοφική καί θεολογική προοπτική.

Θέλω νά διευκρινίσω ὅτι γράφοντας τά ἀνωτέρω γιά τήν λεγόμενη «διόρθωση τοῦ φύλου», δέν ἐννοῶ τίς περιπτώσεις ἐκεῖνες πού ὑπάρχουν προβλήματα ἀπό βιολογικῆς πλευρᾶς, τά ὁποῖα προέρχονται ἀπό τίς ρμόνες, γιά τίς ὁποῖες ἤδη ὑπάρχει ἡ σχετική νομοθεσία, οτε ννο τίς ψυχολογικές καί κοινωνικές καταστάσεις πού δημιουργον τήν λεγόμενη «ταυτότητα το φύλου» καί τήν «διαταραχή τοῦ φύλου», πού περνοῦν πολλοί στήν μικρή τους ἡλικία καί ἀντιμετωπίζονται μέ μιά καλή ἀγωγή καί παιδεία. Κυρίως ἐννοῶ τίς περιπτώσεις ἐκεῖνες πού τέτοιες συμπεριφορές ὀφείλονται σέ διάφορες φιλοσοφικές καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, οἱ ὁποῖες συνδέονται μέ τόν ὑπερβολικό τονισμό τῆς ἐλευθερίας καί τῶν δικαιωμάτων τοῦ προσώπου.

Νομίζω ὅτι ἀπό πλευρᾶς ὀρθοδόξου θεολογίας πρέπει νά εἴμαστε πολύ προσεκτικοί ὡς πρός τήν καθιέρωση τέτοιων νέων ἐκφράσεων, ὅπως «λευθερία καί δικαιώματα το προσώπου», «βούληση το προσώπου», «κοινωνία τν προσώπων», «ἐλευθερία ἀπό τήν ἀναγκαιότητα τοῦ ἐνστίκτου» κλπ., οἱ ὁποῖες ἐφράσεις κρύβουν διάφορες ἐπικίνδυνες σκοπιμότητες, φιλοσοφικές, θεολογικές καί πολιτικές.

Εἶναι βασική θεολογική ἀρχή ὅτι λευθερία βιώνεται μέσα πό τήν κφραση τς γάπης ὡς κενωτικῆς προσφορᾶς, καί μέσα ἀπό τήν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεάνθρωπο Χριστό, ὅπως ἐκφράζεται μέσα στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν μυστηριακή καί εὐαγγελική ζωή, πού εἶναι πρόγευση τῆς ἐσχατολογικῆς ζωῆς, ὅπου οἱ ἄνθρωποι θά ζοῦν ὡς ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ.

Τέλος, ὀφείλω νά σημειώσω τήν σημαντική διδασκαλία τοῦ γίου Μαξίμου το μολογητο γιά τήν πέρβαση τν πέντε «διαιρέσεων».

Συγκεκριμένα, ὁ ἅγιος Μάξιμος γράφει ὅτι ὁ Ἀδάμ πέτυχε νά περβ τίς «πέντε διαιρέσεις» ἤ ἀντιθέσεις ἤτοι μεταξύ ἀκτίστου καί κτιστῆς φύσεως, νοητῶν καί αἰσθητῶν, οὐρανοῦ καί γῆς, παραδείσου καί οἰκουμένης, ἄρρενος καί θήλεος.

Αὐτή ἡ ὑπέρβαση τῶν διαιρέσεων-ἀντιθέσεων ἔγινε μέ τόν Νέο καί Ἔσχατο Ἀδάμ, δηλαδή τόν Χριστό, μέ τήν ἐνανθρώπησή Του, καί ἔτσι ὁ ἄνθρωπος πού συνδέεται μέ τόν Χριστό στήν Ἐκκλησία, τό Σῶμα Του, μέ τήν εὐαγγελική καί μυστηριακή ζωή, ὑπερβαίνει αὐτές τίς διακρίσεις πού ὑπάρχουν στόν κόσμο καί ζῆ τήν πραγματική ἐλευθερία. Ὅλα τά ἄλλα εἶναι καταστάσεις τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

Αποτέλεσμα εικόνας για Δικαιώματα Τοῦ Προσώπου.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ..

alt


 
 
Στό Ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι στόν Γολγοθά τήν ώρα τής σταυρώσεως τού Χριστού, ένας εκ τών ληστών πού σταυρώθηκε μαζί του είπε στόν Χριστό: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τή βασιλεία σου» (Λουκ. κγ’, 42)Καί ο Χριστός τόν διαβεβαίωσε ότι  εκείνη τήν ημέρα θά εισερχόταν στή Βασιλεία Του.  

Αποτέλεσμα εικόνας για Παππούλη, κάνε μιά προσευχή γιά μένα γιά νά σωθώ»

Πόσοι άνθρωποι δέν ομολογούν  τήν θεότητα τού Χριστού καί δέν προσεύχονται σ Αυτόν, ακόμη καί τήν ώρα πού πεθαίνουν.. Πόσοι δέν τελειώνουν    τήν ζωή τους μέ μετάνοια  καί συντριβή.. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Παππούλη, κάνε μιά προσευχή γιά μένα γιά νά σωθώ»

Αποτέλεσμα εικόνας για Παππούλη, κάνε μιά προσευχή γιά μένα γιά νά σωθώ»

Κοντά στήν Ομόνοια ,μια κοπέλα 25-30 ετών, πού έμοιαζε μέ 60 , σκελετωμένη από τά ναρκωτικά, πονεμένη .Πρόσωπο  σκαμμένο από τόν πόνο καί τά βάσανα, μέ εκλιπαρούσε:

Αποτέλεσμα εικόνας για Παππούλη, κάνε μιά προσευχή γιά μένα γιά νά σωθώ»

«Παππούλη, κάνε μιά προσευχή γιά μένα γιά νά σωθώ» καί μού είπε τό όνομά της. Ακόμη καί τώρα, ύστερα από χρόνια, έχω μέσα μου έντονα τήν ενθύμηση τού προσώπου της. Είναι ¨παιδιά τού Θεού πού αναζητούν τόν Πατέρα τους¨, πού μέ τόν τρόπο τους ζητούν αγάπη καί στοργή, τήν οποία τούς τήν στέρησε η «ακοινώνητη κοινωνία». Η ιστορία τού Γολγοθά επαναλαμβάνεται καί ο Χριστός εξακολουθεί νά έχη φίλους από τό πιό πληγωμένο μέρος τής κοινωνίας, από τούς «ανασφάλιστους»

Ν.Ι.

 

Υ.Γ. Οι υπογραμμίσεις δικές μου. Τα συμπεράσματα.. δικά σας.

 

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ…ΤΙ;

Αποτέλεσμα εικόνας για δεν παιζουμε με το θανατο κοσμασερ

Αποτέλεσμα εικόνας για δεν παιζουμε με το θανατο κοσμασερ

Πολλά μπορεί κανείς να παρατηρήση ,μελετώντας την  παραβολή του Χριστού, για τον πλούσιο και τον Λάζαρο,Εμείς, θα σταθούμε στα θέματα που έχουν σχέση..με την ζωή μετα τον θάνατο,δηλαδή θα δούμε την..εσχατολογική ανάλυση της παραβολής. Ακούσαμε  λοιπόν ότι υπάρχει..ο θάνατος στην ζωή του ανθρώπου.

 

Ο Πλουσιος Και Ο Πτωχος Λαζαρος πεθαναν..Ολοι οι άνθρωποι,γεύονται το φοβερό μυστήριο του θανάτου, ο θανατος ειναι το πιο σιγουρο και βεβαιο γεγονος στην ζωη μας. Σύγχρονοι υπαρξιστές φιλόσοφοι λένε ότι το πιο αληθινό γεγονός είναι..τό υπάρχειν προς θάνατον. Αν και ο θανατος ειναι το πιο βεβαιο γεγονος, ομως αβεβαιη ειναι η ωρα και η ημερα του θανατου. Κανεις Δεν Ξερει   π ο τ ε  Θα Πεθανη.

 

Στην παραβολη λεγει οτι: ο Λαζαρος πήγε στους κόλπους του Αβραάμ και ο συγκεκριμενος πλουσιος πηγε στον Αδη.Στην συνέχεια λέγεται ότι ο πλούσιος έβλεπε τον Αβρααμ απο μακροθεν και Λαζαρον εν τοις κολποις αυτου.Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί σημαίνει ότι: παρά τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, εν τούτοις δεν καταργείται Η Υποσταση – Προσωπο Του Ανθρώπου. Αυτο φαινεται απο το οτι η ψυχη διατηρει την συνειδηση …Η Ανασταση Ειναι Ενα Δωρο Που Χορηγειται Σε Ολους Τους Ανθρωπους, Δικαιους Και Αδικους.Πρέπει Να Παρατηρηθή Ότι Στην Παραβολή Αυτή Ο Χριστός Αναφέρει Το Όνομα Του Πτωχού, Ενώ Το Ονομα Του Πλουσιου Το Αγνοει. Αυτό Δείχνει Ότι Ο Λάζαρος, Επειδή Ζούσε Με Τον Θεό, Ήταν Σωτηριολογικά Πρόσωπο.. αληθινή υπόσταση,ενω ο πλουσιος, καιτοι ηταν ανθρωπος, εν τουτοις Δεν Ηταν.. Υποσταση Σωτηριολογικα.Που  σημαίνει ότι πραγματικος ανθρωπος ειναι εκεινος που εχει ψυχη, σωμα, αλλα και την χαρη του θεου μεσα στην ψυχη και το σωμα του.Ενω ο ανθρωπος που δεν εχει το Άγιον Πνευμα, ειναι οντολογικα προσωπο ομως  δεν ειναι προσωπο εν σχεσει με τον θεο, για τον απλουστατο λογο οτι εχει  Υποδουλωθη Στα Πραγματα.Ο νούς του αντί να στρέφεται στον θεό, στρέφεται στην ύλη και υποδουλωνεται σ αυτήν. Στην Παραβολή Λέγεται Ότι Ο Πλούσιος Ευρισκόμενος Στον Άδη Είδε Τον Αβραάμ «Και Λαζαρον Εν Τοις Κολποις Αυτου».

 

 

Στους κόλπους, πίσω από το στήθος, βρίσκεται η καρδιά του ανθρώπου, που είναι η πηγή της βιολογικής ζωής,  σύμβολο της αγάπης. Καί, Βέβαια, Αυτή Η Αγάπη Συνιστά Την Κοινωνία Και Ένωση.Έτσι, το να βρίσκεται κανείς στους κόλπους δηλώνει ότι συνδέεται με τον αγαπώμενο, υπάρχει ενότητα μεταξύ τους.Η έκφραση, λοιπόν, ότι ο λάζαρος βρισκόταν στους κόλπους του Αβραάμ δείχνει παραστατικά την κοινωνία του με τον θεό,η οποία συνδέεται με την γνώση και την αγάπη.Δεν πρόκειται για μια εγκεφαλική γνώση, αλλά για εκείνη που συνδέεται με την αγάπη, την ίδια την ζωή.

 

Ο Λαζαρος Δεν Φαινεται Να Στενοχωρηται Για Την Φρικτη Δοκιμασια Του Πλουσιου, ¨δεν βλεπει την κολαση¨,ενω ο πλουσιος βλεπει την δοξα του παραδεισου. Πραγματικά, εκείνος που ζη μέσα στο ακτιστο φως, στην μεγάλη θεωρία του θεού, όπως λέγουν οι πατέρες μας, ξεχνα τον κοσμο.Το φώς είναι τόσο μεγάλο, τόσο εκτυφλωτικό που δεν αφήνει να δη κανείς και κάτι άλλο διαφορετικό. αυτό δεν σημαίνει ότι οι άγιοι δεν προσεύχονται για ολόκληρο τον κόσμο.Ενώ ο λάζαρος βρισκόταν στους κόλπους του Αβραάμ, ο πλουσιος φλεγοταν στον αδη.

 

Εδω γινεται λογος για αδη και οχι για κολαση.Γιατι Η Κολαση Θα Αρχιση Μετα Την Δευτερα Παρουσια Του Χριστου …κατά δε την διδασκαλία των αγίων πατέρων, ο άδης είναι ένας νοητός τόπος,ειναι η.. προγευση της κολασεως. Στην Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας , οι απόψεις και η διδασκαλία του Αγιου Μαρκου Του Ευγενικου,είναι αποκαλυπτικές. το πυρ στο οποίο φλεγόταν ο πλούσιος δεν ήταν το λεγόμενο καθαρτήριο πυρ των λατίνων,από το οποίο περνούν όλες οι ψυχές των ανθρώπων, δεν ήταν κτιστό πυρ αλλά άκτιστο.δηλαδή και οι αμαρτωλοί δέχονται τις ακτίνες του θείου φωτός,Αλλα Επειδη Πεθαναν Χωρις Μετανοια, Χωρις Να Θεραπευθουν, Βιωνουν Την Καυστικη Ενεργεια Του Φωτος.έτσι, κατά τον βαθμό της θεραπείας ή της ασθενείας, οι άνθρωποι δέχονται την ίδια χάρη..ή ως φως ή ως πύρ.  Στη συνέχεια βλέπουμε πως ο πλούσιος ενδιαφερόταν για τους ζώντας στον κόσμο αδελφούς του ,και παρακαλούσε τον Αβραάμ να στείλη τον Λάζαρο για να τους κηρύξη μετάνοια.

 

 

Επομένως, παρά τον χωρισμό της ψυχής του ανθρώπου από τον παρόντα κόσμο,Υπάρχει Γνώση Και Κοινωνία, Εκδηλώνεται Ένα Ενδιαφέρον.Αυτό το γεγονός δείχνει ότι η παραβολή του πλουσίου και του λαζάρου αναφέρεται στην ζωη μετα θανατο… μεχρι την Δευτερα Παρουσια. …πρόκειται για την λεγομένη..Μέση Κατάσταση Των Ψυχών.Κι Εμείς Ενδιαφερόμαστε Για Τους Κεκοιμημένους.προσευχόμαστε στους αγίους για να προσεύχωνται για μας στον θεό, ζητάμε τις πρεσβείες τους, ενώ προσευχόμαστε στον θεό για όλους τους άλλους κεκοιμημένους για να ελεηθούν.Στην παραβολή λέγεται ότι μεταξύ του τόπου που βρισκόταν ο Αβραάμ και του άδου, όπου βρισκόταν ο πλούσιος, υπήρχε «χάσμα μέγα», και δεν ήταν δυνατόν να γίνη μετάβαση του ενός προς τον άλλο. Φυσικά, δεν πρόκειται περί ιδιαιτέρου χώρου, αλλά, όπως αναφέραμε προηγουμένως,ενός ιδιαιτέρου τρόπου ζωής. Υπάρχει σαφής διαφορά μεταξύ παραδείσου και κολάσεως,ως ιδιαιτέρων τρόπων ζωής.

 

Ο Παράδεισος Και Η Κόλαση Δεν Υπάρχει Εξ Επόψεως Θεού, Αλλά Εξ Επόψεως Ανθρώπου.Αν Ο Θεός Μας Δίνη Εντολή Να Αγαπούμε Όλους Τους Ανθρώπους, Ακόμη Και Τους Εχθρούς Μας, Το Ίδιο Κάνει Και Εκείνος.Είναι αδύνατον να μη αγαπά και τους αμαρτωλούς.Όμως ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση, αισθάνεται διαφορετικά την αγάπη του θεού.Το φως έχει δύο ιδιότητες, ήτοι την φωτιστική και την καυστική. Εάν κάποιος άνθρωπος έχη καλή όραση ευεργετείται από την φωτιστική ιδιότητα του ηλίου, του φωτός, και χαίρεται όλη την δημιουργία. αν όμως κάποιος άλλος στερήται οφθαλμού, δεν έχει όραση, τότε αισθάνεται την καυστική ιδιότητα του φωτός. αυτό θα γίνη και στην μέλλουσα ζωή, καθώς επίσης και στην ζωή της ψυχήςμετά την έξοδό της από το σώμα. Ο θεός θα αγαπά και τους κολασμένους, αλλά αυτοί θα αδυνατούν να αισθανθούν αυτήν την αγάπη ως φώς …θα την αισθάνωνται ως πύρ, επειδή δεν θα έχουν πνευματικό οφθαλμό και πνευματική όραση.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο θεός θα αγαπά και τους κολασμένους,

 

Γι’ Αυτο Στην Ορθοδοξη Εκκλησια Δινουμε Μεγαλη Σημασια Στην Θεραπεια Του Ανθρωπου.Η Εκκλησία Είναι Ενα Πνευματικο Νοσοκομειο, Θεραπευτηριο, που Θεραπεύει Τον Πνευματικό Οφθαλμό, Που Είναι Ο Νούς. Αυτός Νοσεί Και Αυτός Πρέπει Να Θεραπευθή. Αυτό Είναι Όλο Το Έργο Της Εκκλησίας.

Στην παράκληση του πλουσίου να στείλη ο Αβραάμ Τον Λάζαρο στην γη και να κηρύξη στους αδελφούς του μετάνοια, ο Αβρααμ δεν ανταποκριθηκε λέγοντας ότι εφ’ όσον οι άνθρωποι δεν ακούν τον Μωϋσή και τους προφήτας,τότε Ουδέ Εάν Τις Εκ Νεκρών Αναστή Πεισθήσονται..

Αποτέλεσμα εικόνας για δεν παιζουμε με το θανατο κοσμασερ

Ο Σαρκικος Ανθρωπος Δεν Μπορει Να Μετανοηση Οσα Θαυματα.Κι’ Αν Δει Στην Ζωη Του.Ζεί μεσα σε θανατηφορο υπνο.Η σωτηρία και αναγέννηση του ανθρώπου δεν είναι υπόθεση ταχυδακτυλουργικών ενεργειών, αλλά καρπός ελευθέρας εκφράσεως του θελήματός του, καρπός πόνου, αγώνος και ιδρώτων πολλών. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι στην εποχή μας αρκούνται στα μαγικά, τα εξωτερικά γεγονότα.Το Να Πεισθη Κανεις Για Την Υπαρξη Της Αλλης Ζωης ..Ειναι Υποθεση Εσωτερικης Πνευματικης Ευαισθησιας.Γιατι, κι’ αν ακομη αναστηθη ενας ανθρωπος, ειναι ενδεχομενο να εκληφθη ως.. φαντασμα.

Αποτέλεσμα εικόνας για επιθανάτιες εμπειρίες.

 

Γίνεται πολύς λόγος σήμερα για τις λεγόμενες επιθανάτιες εμπειρίες.μερικοί ισχυρίζονται ότι βγήκε η ψυχή τους από το σώμα ή ακόμη πλησίασε προς την έξοδό της και στην συνέχεια επέστρεψε στο σώμα.διηγούνται τα όσα φοβερά είδαν και αντιμετώπισαν.Οι Περισσοτερες Απο Αυτες Τις Εμπειριες:Ή Ειναι ΔαιμονικεςΉ Ειναι Καρποι Απωθημενων Βιωματων Και ΕπιθυμιωνΉ Ειναι ΦαντασιεςΉ Ακομη Ειναι Αποτελεσματα:Των Ηρεμιστικων Και Ναρκωτικων Φαρμακων, Που Δινονται Για Να Μη Πονουν Στην Φρικτη Δοκιμασια Των Ασθενειων Τους.Στην ορθόδοξη εκκλησία λέμε ότι υπήρξαν περιπτώσεις που επανήλθε η ψυχή στο σώμα,αναστήθηκαν, δηλαδή, με την δύναμη του..Χριστού.Αυτα, ομως, ειναι εκτακτα γεγονοτα, που δεν συμβαινουν στον καθενα. Χρειάζεται μεγάλη διάκριση για να μπορή κανείς να διακρίνη αυτές τις καταστάσεις, εάν προέρχωνται από τον θεό, από τον διάβολο ή  από ψυχολογικές και σωματικές ανωμαλίες.

 

Ολα τα παραπάνω, αποτελουν ¨εμπειρία¨ενός Ορθοδόξου Μητροπολίτου, και αφορούν, όπως και εν προοιμίω τονίσαμε, αυτούς, που προσπαθούν να βρούν τον ¨δρόμο¨για την ψυχική και σωματική Θεραπεία, και την γαλήνη στην παρούσα ζωή τους..εγγράφοντας ¨υποθήκη¨ για τη μέλλουσα …Χαίρετε.

Email
pelagia@pelagia.org

Τηλέφωνο
22610 35135

ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ …ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ..

alt

 

 

Δεν ζούμε με τρόπο αποφασιστικό.Ο θάνατος μας προλαβαίνει πρίν βρούμε τον χρόνο, ή ακόμα και πρίν να οριστικοποιήσουμε την επιθυμία μας με μία πιο συγκεκριμένη μορφή.Μεταθέτουμε συνεχώς την απόφασή μας για την επαύριο.κι άς γνωρίζουμε καλά ότι αυτό το αύριο …δεν έρχεται ποτέ.

 

alt

 

Η προτροπή για επαγρύπνιση μπροστά στον θάνατο δεν μας προσκαλεί σε μια ζωή γεμάτη από την αίσθηση του τρόμου, μήπως ο θάνατος μας προφτάσει ξαφνικά, απροετοίμαστα.Αλλά, μάλλον μας καλεί σε εγρήγορση για την κάθε πράξη, τα λόγια, τα ακούσματα και τις αντιδράσεις μας, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία ..εμπειρία της επίγειας ζωής μας.

 

alt

 

Εάν είχαμε ασκηθεί να αντιλαμβανόμαστε την σπουδαιότητα κάθε στιγμής… ως τελευταίας, ολόκληρη η ζωή μας θα άλλαζε ριζικά.ο ¨αργός λόγος¨ που το ευαγγέλιο επικρίνει (Ματθ. 12:36),όλες εκείνες οι επιλογές και ενέργειες που στερούνται νοήματος και αποβαίνουν κάποτε καταστροφικές, θα είχαν αποφευχθεί..Ενα από τα βασικά πράγματα που καλούμαστε να μάθουμε είναι η εγρηγορση, τόσο απέναντι στον εαυτό μας όσο και απέναντι στην κατάσταση του άλλου.Αυτή είναι η στάση που θα αντέξει τη δοκιμασία τόσο της ζωής όσο και του θανάτου. Ολόκληρη η ζωή σε κάθε στιγμή είναι μία έσχατη πράξη.Φοβος θανατου…Προσδοκια θανατου..

 

alt

Γνωρίζουμε από την προσωπική μας εμπειρία αλλά και από μαρτυρίες άλλων, ότι απέναντι στον θάνατο αισθανόμαστε φόβο και ανασφάλεια. Για να είμαστε ακριβείς,αυτό που πιο πολύ μας φοβίζει είναι..Η διαδικασία..του θανάτου παρά το ίδιο το γεγονός. 

 

alt

 

Πολλοί από μας, θα προτιμούσαν να βλέπουν τη ζωή σαν παιχνίδι παρά να ζούν με υπευθυνότητα.Συνεπώς, ο θάνατος λογίζεται σαν τον τρόπο απελευθέρωσης από τις δεσμεύσεις 

 

alt

Αυτή ωστόσο δεν είναι παρά η αρνητική πλευρά του θανάτου, αφού έτσι γίνεται ο δρόμος μέσα από τον οποίο κανείς, πλανώμενος, απομακρύνεται από όσα προσφέρει η ζωή στο επίπεδο της πρόκλησης και της σχέσης.Οταν κάποιος ισχυρίζεται ότι δεν φοβάται τον θάνατο θα πρέπει να τον καλέσουμε να αναρωτηθεί μήπως η αποδοχή ή ακόμα και η προσδοκία του θανάτου εκ μέρους του, κρύβει μέσα της τον.. φόβο για τη ζωή. 

 

alt

 

Κατά μία πρακτική έννοια, «πεθαίνω» σημαίνει« χάνω την αυτοσυνειδησία μου και περιπίπτω σε μία κατάσταση λήθης».Αυτή η προοπτική προξενεί σε πολλούς ανθρώπους φόβο.κι όμως, ο καθένας από μας παραδίδεται στον ύπνο κάθε βράδυ,βυθίζεται ολοκληρωτικά στη λήθη, χωρίς κανέναν φόβο. γιατί;Διότι αισθανόμαστε βέβαιοι-σε μεγάλο βαθμό αδικαιολόγητα βέβαιοι- πώς το επόμενο πρωί θα ξυπνήσουμε.Ελπίζουμε ότι το επόμενο πρωί θα ξημερώσει και για μας κι ότι ο ύπνος δεν είναι παρά μία προσωρινή εμπειρία.

 

alt

Η διαδικασία του θανάτου μέσα στη ζωή ….μας ακολουθεί κάθε στιγμή.Αυτό οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε και να το αποδεχτούμε πιο ενεργά. ..έτσι, ώστε να φοβόμαστε λιγότερο τον θάνατο ως τελεσίδικη απώλεια. 

 

alt

 

Ο Χριστός μας καλεί να ¨απωλέσουμε τον εαυτό μας¨.Πρόκειται για φράση διφορούμενη, όπως κάθε τι που λέγεται για τον θάνατο. Μήπως σημαίνει την αυτοκαταστροφή;Πολλοί είναι εκείνοι που δέχονται αυτή την ερμηνεία και επιχειρούν να την εφαρμόσουν. Συνήθως ευτυχώς αποτυγχάνουν, αλλά τους απομένει η πληγή της τρομακτικής τους απόπειρας…. Ενας τρόπος υπάρχει για να αποδεχτούμε τη μη αυτο-δικαίωση και να σταματήσουμε να υπογραμμίζουμε την ύπαρξή μας απέναντι στους τρίτους: Μόνον εάν πιστέψουμε -με τη δύναμη της εμπειρίας-ότι οι άλλοι πράγματι δέχονται την ύπαρξή μας και μας αγαπούν.Δεν μας αρκεί ότι ο θεός μας γνωρίζει και μας αγαπά.Εχουμε ανάγκη την επιβεβαίωση του πλησίον, έστω ενός ανθρώπου, που θα μας πεί «είσαι μοναδικός για μένα».

 

alt

 

Ο gabriel marcel επιμένει σ’ ένα από τα βιβλία του ότι το να πεί κάποιος σ’ ένα πρόσωπο «σ’ αγαπώ» είναι σαν να του λέει «δεν θα πεθάνεις ποτέ» ή αλλιώς «είσαι τόσο πολύτιμος για μένα που θα σε αναγνωρίσω ενώπιον του θεού, έστω κι αν κανείς άλλος δεν το κάνει,».

 

alt

Θα πετυχαίναμε πολλά εάν είμασταν πρόθυμοι να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον, έστω κι αν η άλλη ύπαρξη αποτελεί για μας μία πρόκληση, ενίοτε και μία αντιπαλότητα, και μας φέρνει φόβο. Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να πεθάνει.Η κλήση του είναι για την αιώνια ζωή.Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας, με την έννοια της απομάκρυνσης από τον θεό, της διάστασης από τον πλησίον, του διχασμού του από τον αληθινό και βαθύτερο εαυτό του.με αυτή την έννοια,«έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (α΄ κορ. 15:26).Ο θάνατος είναι ο εχθρός, τόσο του θεού όσο και δικός μας.Πράγματι, είναι εχθρός του θεού κατά τον πιο οδυνηρό και δραματικό τρόπο, αφού εκτείνεται ακόμα και πάνω στον ίδιο τον Χριστό.Παρόλο όμως που είναι τόσο τρομερός εχθρός, το γεγονός ότι σ’ αυτόν παραδίδεται ακόμα κι ο Χριστός που είναι τέλειος θεός και άνθρωπος,φανερώνει ότι ο θάνατος δεν υπάρχει χωρίς νόημα. Ο θάνατος μπορεί να είναι συνέπεια της αμαρτίας αλλά δεν υπάρχει κάτι κακό καθαυτό μέσα στον ίδιο τον θάνατο που να βεβηλώνει το πρόσωπο του αποθανόντος.Ο Χριστός πέθανε πάνω στον σταυρό και κατήλθε στον άδη,αλλα δεν αμαυρωθηκε απο την κοινωνια του με το μυστηριο του θανατου.

 

alt

 

Κάθε χρόνο το βράδυ της ανάστασης και τις σαράντα μέρες που ακολουθούν ψάλλουμε «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας». Αλλά τι βλέπουμε; τον θάνατο ελεύθερο και ενεργό, τους ανθρώπους να πεθαίνουν όπως πρίν.Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς μορφώνεται και η δική μας κατάσταση μετά τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.Μπορεί να πρέπει να υποστούμε έναν θάνατο προσωρινό, αλλά ο απόστολος Παύλος τον περιγράφει ως κοιμηση.Δεν υπάρχει πλέον εκείνος ο θάνατος που ήταν ο τρόμος του ανθρώπου, ο οριστικός χωρισμός από τον θεό. Κατ αυτή την έννοια, πράγματι ο θάνατος έχει νικηθεί από τον θάνατο. Εάν ο θεός δεν είναι ο θεός των νεκρών αλλά των ζώντων (ματθ. 22:33) τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γή,ειναι ζωνταντοι εν Χριστω.

 

alt

Ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα.Ο θάνατος του σώματος δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους που συναντήθηκαν και αγαπήθηκαν σε τούτη τη ζωή.Ο θανατος δεν ειναι ποτε το τελος.Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε, ακόμα και σε τούτη τη γή, αφού κληρονομούμε τους καρπούς της επίγειας ζωής και ύπαρξής μας σε όσους ακολουθούν.Χαιρετε..

σ.σ Θερμα σας παρακαλω ΑΚΟΥΣΤΕ τη μουσικη που συνοδευει το κειμενο ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ..στο λογο μου.. 

 

 

 

alt

ΠΗΓΑΙΝΩ ¨ΑΓΡΑΜΜΑΤΗ¨ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ…ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ ¨ΔΡΟΣΙΣΜΕΝΗ¨ΑΠ ΤΗ ΧΑΡΗ ΤΗΣ..

Αποτέλεσμα εικόνας για Μερες Παναγιας.
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΡΑΜΜΑΤΗ ΜΑΝΑ ΓΙΟς  Μερες Παναγιας..Οι ¨υποψιασμενοι¨, το απογευμα, αφηνουν τις οποιες δουλειες τους, και τρέχουν στην Εκκλησια, να παρακαλεσουν τη¨μανα¨ για τους πονους και τα προβληματα τους..Στο χωριο, καθε απογευμα μαζευονται καμια 30αρια γυναικες απο 55-78, αντε 2-3 κοπελες ( με μικρα παιδια) και γυρω στους 7 ανδρες ( χωρια οι 3…επιτροποι..)..Ολοι οι αλλοι εχουν στειλει ¨χαρτακια με ονοματα¨ , που τα διαβαζει ο Παπα-Γιαννης, παρακαλωνταςγτην Παναγια να τους φωτισει και ναρθουν καποια στιγμη κι οι ιδιοι να παρακαλεσουν..  Ειναι μαγεια η Παρακληση στο  χωριο..Με τον μπαρμπα Γιαννη, τον ηρωα ιεροψαλτη, που η Παναγια του χαριζει μερες για να μπορει να διακονει , κατα το δυνατον..Τους κακοφωνους ( εμας) να ¨κραυγαζουμε ¨παντων προστευεις αγαθη των καταφευγοντων εν πιστει τη κραταια Σου χειρι ¨, και Μη καταπιστευσεις με..ανθρωπινη προστασια..Παναγια Δεσποινα..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για μία χήρα φτωχιά

 

Ελατε να θυμηθουμε ενα¨παραμυθι¨επικαιρο…Ζούσε λοιπον κάποτε, σ’ ένα χωριό, μία χήρα φτωχιά με το μοναχογιό της.Για να τον μεγαλώσει , ξενοδούλευε κι ειχε εναν καημό να το σπουδάσει.Δεν ειχε πουθενα να παει, να μιλησει, να ζητησει ( ανθρωπινη ) βοηθεια …ετσι λοιπόν..Πήγε κι έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Παναγία και ειπε..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Παναγία

 

 

¨Παναγία μου αξίωσέ με κι εμένα την αμαρτωλή να σπουδάσω το μοναχογιό μου¨.Έτσι με στερήσεις και προσευχές κατάφερε, η φτωχή να σπουδάσει το γιό της γιατρό.

 

 

Σχετική εικόνα

 

Περασε καιρος και κάποια μέρα, ο γυιος της  γιατρός, τελειωμενος , κινησε να επισκεφτεί τη μάνα του,που είχε πιά γεράσει, για να την ευχαριστήσει.Η μάνα τον υποδέχτηκε με πολλή χαρά και με βαθιά ευγνωμοσύνη στην Παναγία, που την αξίωσε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για τη μάνα του,που είχε πιά γεράσει,

 

 

Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίνει ξυπνάει το γιό της και του λέει: Σήκω, γιέ μου, να πάμε να ευχαριστήσουμε την Παναγία για την προκοπή σου. Ο ¨γιατρός¨ όμως της αρνήθηκε να πάει στην εκκλησία, γιατί δεν πίστευε, όπως είπε, στα λόγια της που τα θεωρουσε ξεπερασμένα.Η μάνα ¨φαρμακώθηκε¨, δεν είπε τίποτε, μόνο πήγε μονάχη της κι έκλαψε μπροστά στην εικόνα της Μεγαλόχαρης με ευχαριστίες αλλά και πόνο.

 

Σχετική εικόνα

 

 

Όταν γύρισε στο σπίτι, ο γιός της, ο ¨γιατρός¨, τη ρώτησε: ρε μάνα, τι κατάλαβες τωρα,απ’ τα λόγια της Εκκλησίας¨Η μανα του, δεν απάντησε, μόνον έπιασε ένα καλάθι από την αποθήκη και του ειπε: «Γιε μου, το πρωί δεν με άκουσες να ‘ρθείς μαζί μου στην εκκλησία. Σγχωρεμένος νασαι. Τώρα όμως θέλω να μου κάνεις μίαν άλλη χάρη, και μη μου την αρνηθείς. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για καλαθια

 

Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό. Καλα ρε μανα, με το καλάθι να σου φέρω νερό; Λέει εκείνος. ¨Πήγαινε εσύ για το χατηρι μου, του απαντάει εκείνη, κι ο,τι θέλει ας γίνει¨.Παραξενεμένος ο ¨γιατρός¨, πηγαίνει στο ποτάμι, βουτάει μέσα το καλάθι, το βγάζει και γυρίζει στο σπίτι με το καλάθι άδειο. ¨Να, μάνα το καλάθι σου, όπως μου το ‘δωσες. Σου την έκανα την χάρη. Βλέπεις εσύ να έχει νερό μέσα; λέει ο ¨γιατρός¨.Ευχαριστώ σε, γιέ μου, που μ’ άκουσες. Βλέπεις όμως εσύ το καλάθι, ναναι.. όπως σου το’δωσα; Απαντάει η μάνα. Έ ναί, μόνο που είναι βρεγμένο.Βλέπεις λοιπόν, γιέ μου, ότι δεν είναι το ίδιο, όπως σου το ‘δωσα; Το πήρες στεγνό, κατάξερο και μου το ‘φερες μουσκεμένο.

 

Σχετική εικόνα

Έτσι κι εγώ πηγαίνω ¨αγράμματη¨ στην εκκλησία, δεν φέρνω τη σοφία της, αλλά είμαι δροσισμένη άπ’ τη ¨χάρη¨ της, κι αυτό με συντηρεί τόσα χρόνια και κατάφερα με τη χάρη Της να σε σπουδάσω. Τότε κατάλαβε ο ¨γιατρός¨, ότι ο Θεός ¨εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου … και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο …¨ κι έβαλε μετάνοια στη μάνα του. Την πηρε και μαζί πήγαν στην εκκλησια να  ευχαριστησουν την Παναγία.
Σχετική εικόνα
Τωρα θα μου πειτε..¨συναισθημα..κι ιστοριουλες για μωρα παιδια¨ …
Ακριβως..για¨μωρα παιδια¨..Που ευχομαι να γινουμε ολοι μας …
Χαιρετε,