RSS Feed

Category Archives: ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ…ΤΙ;

Αποτέλεσμα εικόνας για δεν παιζουμε με το θανατο κοσμασερ

Αποτέλεσμα εικόνας για δεν παιζουμε με το θανατο κοσμασερ

Πολλά μπορεί κανείς να παρατηρήση ,μελετώντας την  παραβολή του Χριστού, για τον πλούσιο και τον Λάζαρο,Εμείς, θα σταθούμε στα θέματα που έχουν σχέση..με την ζωή μετα τον θάνατο,δηλαδή θα δούμε την..εσχατολογική ανάλυση της παραβολής. Ακούσαμε  λοιπόν ότι υπάρχει..ο θάνατος στην ζωή του ανθρώπου.

 

Ο Πλουσιος Και Ο Πτωχος Λαζαρος πεθαναν..Ολοι οι άνθρωποι,γεύονται το φοβερό μυστήριο του θανάτου, ο θανατος ειναι το πιο σιγουρο και βεβαιο γεγονος στην ζωη μας. Σύγχρονοι υπαρξιστές φιλόσοφοι λένε ότι το πιο αληθινό γεγονός είναι..τό υπάρχειν προς θάνατον. Αν και ο θανατος ειναι το πιο βεβαιο γεγονος, ομως αβεβαιη ειναι η ωρα και η ημερα του θανατου. Κανεις Δεν Ξερει   π ο τ ε  Θα Πεθανη.

 

Στην παραβολη λεγει οτι: ο Λαζαρος πήγε στους κόλπους του Αβραάμ και ο συγκεκριμενος πλουσιος πηγε στον Αδη.Στην συνέχεια λέγεται ότι ο πλούσιος έβλεπε τον Αβρααμ απο μακροθεν και Λαζαρον εν τοις κολποις αυτου.Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί σημαίνει ότι: παρά τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, εν τούτοις δεν καταργείται Η Υποσταση – Προσωπο Του Ανθρώπου. Αυτο φαινεται απο το οτι η ψυχη διατηρει την συνειδηση …Η Ανασταση Ειναι Ενα Δωρο Που Χορηγειται Σε Ολους Τους Ανθρωπους, Δικαιους Και Αδικους.Πρέπει Να Παρατηρηθή Ότι Στην Παραβολή Αυτή Ο Χριστός Αναφέρει Το Όνομα Του Πτωχού, Ενώ Το Ονομα Του Πλουσιου Το Αγνοει. Αυτό Δείχνει Ότι Ο Λάζαρος, Επειδή Ζούσε Με Τον Θεό, Ήταν Σωτηριολογικά Πρόσωπο.. αληθινή υπόσταση,ενω ο πλουσιος, καιτοι ηταν ανθρωπος, εν τουτοις Δεν Ηταν.. Υποσταση Σωτηριολογικα.Που  σημαίνει ότι πραγματικος ανθρωπος ειναι εκεινος που εχει ψυχη, σωμα, αλλα και την χαρη του θεου μεσα στην ψυχη και το σωμα του.Ενω ο ανθρωπος που δεν εχει το Άγιον Πνευμα, ειναι οντολογικα προσωπο ομως  δεν ειναι προσωπο εν σχεσει με τον θεο, για τον απλουστατο λογο οτι εχει  Υποδουλωθη Στα Πραγματα.Ο νούς του αντί να στρέφεται στον θεό, στρέφεται στην ύλη και υποδουλωνεται σ αυτήν. Στην Παραβολή Λέγεται Ότι Ο Πλούσιος Ευρισκόμενος Στον Άδη Είδε Τον Αβραάμ «Και Λαζαρον Εν Τοις Κολποις Αυτου».

 

 

Στους κόλπους, πίσω από το στήθος, βρίσκεται η καρδιά του ανθρώπου, που είναι η πηγή της βιολογικής ζωής,  σύμβολο της αγάπης. Καί, Βέβαια, Αυτή Η Αγάπη Συνιστά Την Κοινωνία Και Ένωση.Έτσι, το να βρίσκεται κανείς στους κόλπους δηλώνει ότι συνδέεται με τον αγαπώμενο, υπάρχει ενότητα μεταξύ τους.Η έκφραση, λοιπόν, ότι ο λάζαρος βρισκόταν στους κόλπους του Αβραάμ δείχνει παραστατικά την κοινωνία του με τον θεό,η οποία συνδέεται με την γνώση και την αγάπη.Δεν πρόκειται για μια εγκεφαλική γνώση, αλλά για εκείνη που συνδέεται με την αγάπη, την ίδια την ζωή.

 

Ο Λαζαρος Δεν Φαινεται Να Στενοχωρηται Για Την Φρικτη Δοκιμασια Του Πλουσιου, ¨δεν βλεπει την κολαση¨,ενω ο πλουσιος βλεπει την δοξα του παραδεισου. Πραγματικά, εκείνος που ζη μέσα στο ακτιστο φως, στην μεγάλη θεωρία του θεού, όπως λέγουν οι πατέρες μας, ξεχνα τον κοσμο.Το φώς είναι τόσο μεγάλο, τόσο εκτυφλωτικό που δεν αφήνει να δη κανείς και κάτι άλλο διαφορετικό. αυτό δεν σημαίνει ότι οι άγιοι δεν προσεύχονται για ολόκληρο τον κόσμο.Ενώ ο λάζαρος βρισκόταν στους κόλπους του Αβραάμ, ο πλουσιος φλεγοταν στον αδη.

 

Εδω γινεται λογος για αδη και οχι για κολαση.Γιατι Η Κολαση Θα Αρχιση Μετα Την Δευτερα Παρουσια Του Χριστου …κατά δε την διδασκαλία των αγίων πατέρων, ο άδης είναι ένας νοητός τόπος,ειναι η.. προγευση της κολασεως. Στην Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας , οι απόψεις και η διδασκαλία του Αγιου Μαρκου Του Ευγενικου,είναι αποκαλυπτικές. το πυρ στο οποίο φλεγόταν ο πλούσιος δεν ήταν το λεγόμενο καθαρτήριο πυρ των λατίνων,από το οποίο περνούν όλες οι ψυχές των ανθρώπων, δεν ήταν κτιστό πυρ αλλά άκτιστο.δηλαδή και οι αμαρτωλοί δέχονται τις ακτίνες του θείου φωτός,Αλλα Επειδη Πεθαναν Χωρις Μετανοια, Χωρις Να Θεραπευθουν, Βιωνουν Την Καυστικη Ενεργεια Του Φωτος.έτσι, κατά τον βαθμό της θεραπείας ή της ασθενείας, οι άνθρωποι δέχονται την ίδια χάρη..ή ως φως ή ως πύρ.  Στη συνέχεια βλέπουμε πως ο πλούσιος ενδιαφερόταν για τους ζώντας στον κόσμο αδελφούς του ,και παρακαλούσε τον Αβραάμ να στείλη τον Λάζαρο για να τους κηρύξη μετάνοια.

 

 

Επομένως, παρά τον χωρισμό της ψυχής του ανθρώπου από τον παρόντα κόσμο,Υπάρχει Γνώση Και Κοινωνία, Εκδηλώνεται Ένα Ενδιαφέρον.Αυτό το γεγονός δείχνει ότι η παραβολή του πλουσίου και του λαζάρου αναφέρεται στην ζωη μετα θανατο… μεχρι την Δευτερα Παρουσια. …πρόκειται για την λεγομένη..Μέση Κατάσταση Των Ψυχών.Κι Εμείς Ενδιαφερόμαστε Για Τους Κεκοιμημένους.προσευχόμαστε στους αγίους για να προσεύχωνται για μας στον θεό, ζητάμε τις πρεσβείες τους, ενώ προσευχόμαστε στον θεό για όλους τους άλλους κεκοιμημένους για να ελεηθούν.Στην παραβολή λέγεται ότι μεταξύ του τόπου που βρισκόταν ο Αβραάμ και του άδου, όπου βρισκόταν ο πλούσιος, υπήρχε «χάσμα μέγα», και δεν ήταν δυνατόν να γίνη μετάβαση του ενός προς τον άλλο. Φυσικά, δεν πρόκειται περί ιδιαιτέρου χώρου, αλλά, όπως αναφέραμε προηγουμένως,ενός ιδιαιτέρου τρόπου ζωής. Υπάρχει σαφής διαφορά μεταξύ παραδείσου και κολάσεως,ως ιδιαιτέρων τρόπων ζωής.

 

Ο Παράδεισος Και Η Κόλαση Δεν Υπάρχει Εξ Επόψεως Θεού, Αλλά Εξ Επόψεως Ανθρώπου.Αν Ο Θεός Μας Δίνη Εντολή Να Αγαπούμε Όλους Τους Ανθρώπους, Ακόμη Και Τους Εχθρούς Μας, Το Ίδιο Κάνει Και Εκείνος.Είναι αδύνατον να μη αγαπά και τους αμαρτωλούς.Όμως ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση, αισθάνεται διαφορετικά την αγάπη του θεού.Το φως έχει δύο ιδιότητες, ήτοι την φωτιστική και την καυστική. Εάν κάποιος άνθρωπος έχη καλή όραση ευεργετείται από την φωτιστική ιδιότητα του ηλίου, του φωτός, και χαίρεται όλη την δημιουργία. αν όμως κάποιος άλλος στερήται οφθαλμού, δεν έχει όραση, τότε αισθάνεται την καυστική ιδιότητα του φωτός. αυτό θα γίνη και στην μέλλουσα ζωή, καθώς επίσης και στην ζωή της ψυχήςμετά την έξοδό της από το σώμα. Ο θεός θα αγαπά και τους κολασμένους, αλλά αυτοί θα αδυνατούν να αισθανθούν αυτήν την αγάπη ως φώς …θα την αισθάνωνται ως πύρ, επειδή δεν θα έχουν πνευματικό οφθαλμό και πνευματική όραση.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο θεός θα αγαπά και τους κολασμένους,

 

Γι’ Αυτο Στην Ορθοδοξη Εκκλησια Δινουμε Μεγαλη Σημασια Στην Θεραπεια Του Ανθρωπου.Η Εκκλησία Είναι Ενα Πνευματικο Νοσοκομειο, Θεραπευτηριο, που Θεραπεύει Τον Πνευματικό Οφθαλμό, Που Είναι Ο Νούς. Αυτός Νοσεί Και Αυτός Πρέπει Να Θεραπευθή. Αυτό Είναι Όλο Το Έργο Της Εκκλησίας.

Στην παράκληση του πλουσίου να στείλη ο Αβραάμ Τον Λάζαρο στην γη και να κηρύξη στους αδελφούς του μετάνοια, ο Αβρααμ δεν ανταποκριθηκε λέγοντας ότι εφ’ όσον οι άνθρωποι δεν ακούν τον Μωϋσή και τους προφήτας,τότε Ουδέ Εάν Τις Εκ Νεκρών Αναστή Πεισθήσονται..

Αποτέλεσμα εικόνας για δεν παιζουμε με το θανατο κοσμασερ

Ο Σαρκικος Ανθρωπος Δεν Μπορει Να Μετανοηση Οσα Θαυματα.Κι’ Αν Δει Στην Ζωη Του.Ζεί μεσα σε θανατηφορο υπνο.Η σωτηρία και αναγέννηση του ανθρώπου δεν είναι υπόθεση ταχυδακτυλουργικών ενεργειών, αλλά καρπός ελευθέρας εκφράσεως του θελήματός του, καρπός πόνου, αγώνος και ιδρώτων πολλών. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι στην εποχή μας αρκούνται στα μαγικά, τα εξωτερικά γεγονότα.Το Να Πεισθη Κανεις Για Την Υπαρξη Της Αλλης Ζωης ..Ειναι Υποθεση Εσωτερικης Πνευματικης Ευαισθησιας.Γιατι, κι’ αν ακομη αναστηθη ενας ανθρωπος, ειναι ενδεχομενο να εκληφθη ως.. φαντασμα.

Αποτέλεσμα εικόνας για επιθανάτιες εμπειρίες.

 

Γίνεται πολύς λόγος σήμερα για τις λεγόμενες επιθανάτιες εμπειρίες.μερικοί ισχυρίζονται ότι βγήκε η ψυχή τους από το σώμα ή ακόμη πλησίασε προς την έξοδό της και στην συνέχεια επέστρεψε στο σώμα.διηγούνται τα όσα φοβερά είδαν και αντιμετώπισαν.Οι Περισσοτερες Απο Αυτες Τις Εμπειριες:Ή Ειναι ΔαιμονικεςΉ Ειναι Καρποι Απωθημενων Βιωματων Και ΕπιθυμιωνΉ Ειναι ΦαντασιεςΉ Ακομη Ειναι Αποτελεσματα:Των Ηρεμιστικων Και Ναρκωτικων Φαρμακων, Που Δινονται Για Να Μη Πονουν Στην Φρικτη Δοκιμασια Των Ασθενειων Τους.Στην ορθόδοξη εκκλησία λέμε ότι υπήρξαν περιπτώσεις που επανήλθε η ψυχή στο σώμα,αναστήθηκαν, δηλαδή, με την δύναμη του..Χριστού.Αυτα, ομως, ειναι εκτακτα γεγονοτα, που δεν συμβαινουν στον καθενα. Χρειάζεται μεγάλη διάκριση για να μπορή κανείς να διακρίνη αυτές τις καταστάσεις, εάν προέρχωνται από τον θεό, από τον διάβολο ή  από ψυχολογικές και σωματικές ανωμαλίες.

 

Ολα τα παραπάνω, αποτελουν ¨εμπειρία¨ενός Ορθοδόξου Μητροπολίτου, και αφορούν, όπως και εν προοιμίω τονίσαμε, αυτούς, που προσπαθούν να βρούν τον ¨δρόμο¨για την ψυχική και σωματική Θεραπεία, και την γαλήνη στην παρούσα ζωή τους..εγγράφοντας ¨υποθήκη¨ για τη μέλλουσα …Χαίρετε.

Email
pelagia@pelagia.org

Τηλέφωνο
22610 35135

Advertisements

ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ …ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ..

alt

 

 

Δεν ζούμε με τρόπο αποφασιστικό.Ο θάνατος μας προλαβαίνει πρίν βρούμε τον χρόνο, ή ακόμα και πρίν να οριστικοποιήσουμε την επιθυμία μας με μία πιο συγκεκριμένη μορφή.Μεταθέτουμε συνεχώς την απόφασή μας για την επαύριο.κι άς γνωρίζουμε καλά ότι αυτό το αύριο …δεν έρχεται ποτέ.

 

alt

 

Η προτροπή για επαγρύπνιση μπροστά στον θάνατο δεν μας προσκαλεί σε μια ζωή γεμάτη από την αίσθηση του τρόμου, μήπως ο θάνατος μας προφτάσει ξαφνικά, απροετοίμαστα.Αλλά, μάλλον μας καλεί σε εγρήγορση για την κάθε πράξη, τα λόγια, τα ακούσματα και τις αντιδράσεις μας, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία ..εμπειρία της επίγειας ζωής μας.

 

alt

 

Εάν είχαμε ασκηθεί να αντιλαμβανόμαστε την σπουδαιότητα κάθε στιγμής… ως τελευταίας, ολόκληρη η ζωή μας θα άλλαζε ριζικά.ο ¨αργός λόγος¨ που το ευαγγέλιο επικρίνει (Ματθ. 12:36),όλες εκείνες οι επιλογές και ενέργειες που στερούνται νοήματος και αποβαίνουν κάποτε καταστροφικές, θα είχαν αποφευχθεί..Ενα από τα βασικά πράγματα που καλούμαστε να μάθουμε είναι η εγρηγορση, τόσο απέναντι στον εαυτό μας όσο και απέναντι στην κατάσταση του άλλου.Αυτή είναι η στάση που θα αντέξει τη δοκιμασία τόσο της ζωής όσο και του θανάτου. Ολόκληρη η ζωή σε κάθε στιγμή είναι μία έσχατη πράξη.Φοβος θανατου…Προσδοκια θανατου..

 

alt

Γνωρίζουμε από την προσωπική μας εμπειρία αλλά και από μαρτυρίες άλλων, ότι απέναντι στον θάνατο αισθανόμαστε φόβο και ανασφάλεια. Για να είμαστε ακριβείς,αυτό που πιο πολύ μας φοβίζει είναι..Η διαδικασία..του θανάτου παρά το ίδιο το γεγονός. 

 

alt

 

Πολλοί από μας, θα προτιμούσαν να βλέπουν τη ζωή σαν παιχνίδι παρά να ζούν με υπευθυνότητα.Συνεπώς, ο θάνατος λογίζεται σαν τον τρόπο απελευθέρωσης από τις δεσμεύσεις 

 

alt

Αυτή ωστόσο δεν είναι παρά η αρνητική πλευρά του θανάτου, αφού έτσι γίνεται ο δρόμος μέσα από τον οποίο κανείς, πλανώμενος, απομακρύνεται από όσα προσφέρει η ζωή στο επίπεδο της πρόκλησης και της σχέσης.Οταν κάποιος ισχυρίζεται ότι δεν φοβάται τον θάνατο θα πρέπει να τον καλέσουμε να αναρωτηθεί μήπως η αποδοχή ή ακόμα και η προσδοκία του θανάτου εκ μέρους του, κρύβει μέσα της τον.. φόβο για τη ζωή. 

 

alt

 

Κατά μία πρακτική έννοια, «πεθαίνω» σημαίνει« χάνω την αυτοσυνειδησία μου και περιπίπτω σε μία κατάσταση λήθης».Αυτή η προοπτική προξενεί σε πολλούς ανθρώπους φόβο.κι όμως, ο καθένας από μας παραδίδεται στον ύπνο κάθε βράδυ,βυθίζεται ολοκληρωτικά στη λήθη, χωρίς κανέναν φόβο. γιατί;Διότι αισθανόμαστε βέβαιοι-σε μεγάλο βαθμό αδικαιολόγητα βέβαιοι- πώς το επόμενο πρωί θα ξυπνήσουμε.Ελπίζουμε ότι το επόμενο πρωί θα ξημερώσει και για μας κι ότι ο ύπνος δεν είναι παρά μία προσωρινή εμπειρία.

 

alt

Η διαδικασία του θανάτου μέσα στη ζωή ….μας ακολουθεί κάθε στιγμή.Αυτό οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε και να το αποδεχτούμε πιο ενεργά. ..έτσι, ώστε να φοβόμαστε λιγότερο τον θάνατο ως τελεσίδικη απώλεια. 

 

alt

 

Ο Χριστός μας καλεί να ¨απωλέσουμε τον εαυτό μας¨.Πρόκειται για φράση διφορούμενη, όπως κάθε τι που λέγεται για τον θάνατο. Μήπως σημαίνει την αυτοκαταστροφή;Πολλοί είναι εκείνοι που δέχονται αυτή την ερμηνεία και επιχειρούν να την εφαρμόσουν. Συνήθως ευτυχώς αποτυγχάνουν, αλλά τους απομένει η πληγή της τρομακτικής τους απόπειρας…. Ενας τρόπος υπάρχει για να αποδεχτούμε τη μη αυτο-δικαίωση και να σταματήσουμε να υπογραμμίζουμε την ύπαρξή μας απέναντι στους τρίτους: Μόνον εάν πιστέψουμε -με τη δύναμη της εμπειρίας-ότι οι άλλοι πράγματι δέχονται την ύπαρξή μας και μας αγαπούν.Δεν μας αρκεί ότι ο θεός μας γνωρίζει και μας αγαπά.Εχουμε ανάγκη την επιβεβαίωση του πλησίον, έστω ενός ανθρώπου, που θα μας πεί «είσαι μοναδικός για μένα».

 

alt

 

Ο gabriel marcel επιμένει σ’ ένα από τα βιβλία του ότι το να πεί κάποιος σ’ ένα πρόσωπο «σ’ αγαπώ» είναι σαν να του λέει «δεν θα πεθάνεις ποτέ» ή αλλιώς «είσαι τόσο πολύτιμος για μένα που θα σε αναγνωρίσω ενώπιον του θεού, έστω κι αν κανείς άλλος δεν το κάνει,».

 

alt

Θα πετυχαίναμε πολλά εάν είμασταν πρόθυμοι να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον, έστω κι αν η άλλη ύπαρξη αποτελεί για μας μία πρόκληση, ενίοτε και μία αντιπαλότητα, και μας φέρνει φόβο. Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να πεθάνει.Η κλήση του είναι για την αιώνια ζωή.Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας, με την έννοια της απομάκρυνσης από τον θεό, της διάστασης από τον πλησίον, του διχασμού του από τον αληθινό και βαθύτερο εαυτό του.με αυτή την έννοια,«έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (α΄ κορ. 15:26).Ο θάνατος είναι ο εχθρός, τόσο του θεού όσο και δικός μας.Πράγματι, είναι εχθρός του θεού κατά τον πιο οδυνηρό και δραματικό τρόπο, αφού εκτείνεται ακόμα και πάνω στον ίδιο τον Χριστό.Παρόλο όμως που είναι τόσο τρομερός εχθρός, το γεγονός ότι σ’ αυτόν παραδίδεται ακόμα κι ο Χριστός που είναι τέλειος θεός και άνθρωπος,φανερώνει ότι ο θάνατος δεν υπάρχει χωρίς νόημα. Ο θάνατος μπορεί να είναι συνέπεια της αμαρτίας αλλά δεν υπάρχει κάτι κακό καθαυτό μέσα στον ίδιο τον θάνατο που να βεβηλώνει το πρόσωπο του αποθανόντος.Ο Χριστός πέθανε πάνω στον σταυρό και κατήλθε στον άδη,αλλα δεν αμαυρωθηκε απο την κοινωνια του με το μυστηριο του θανατου.

 

alt

 

Κάθε χρόνο το βράδυ της ανάστασης και τις σαράντα μέρες που ακολουθούν ψάλλουμε «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας». Αλλά τι βλέπουμε; τον θάνατο ελεύθερο και ενεργό, τους ανθρώπους να πεθαίνουν όπως πρίν.Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς μορφώνεται και η δική μας κατάσταση μετά τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.Μπορεί να πρέπει να υποστούμε έναν θάνατο προσωρινό, αλλά ο απόστολος Παύλος τον περιγράφει ως κοιμηση.Δεν υπάρχει πλέον εκείνος ο θάνατος που ήταν ο τρόμος του ανθρώπου, ο οριστικός χωρισμός από τον θεό. Κατ αυτή την έννοια, πράγματι ο θάνατος έχει νικηθεί από τον θάνατο. Εάν ο θεός δεν είναι ο θεός των νεκρών αλλά των ζώντων (ματθ. 22:33) τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γή,ειναι ζωνταντοι εν Χριστω.

 

alt

Ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα.Ο θάνατος του σώματος δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους που συναντήθηκαν και αγαπήθηκαν σε τούτη τη ζωή.Ο θανατος δεν ειναι ποτε το τελος.Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε, ακόμα και σε τούτη τη γή, αφού κληρονομούμε τους καρπούς της επίγειας ζωής και ύπαρξής μας σε όσους ακολουθούν.Χαιρετε..

σ.σ Θερμα σας παρακαλω ΑΚΟΥΣΤΕ τη μουσικη που συνοδευει το κειμενο ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ..στο λογο μου.. 

 

 

 

alt

ΠΗΓΑΙΝΩ ¨ΑΓΡΑΜΜΑΤΗ¨ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ…ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ ¨ΔΡΟΣΙΣΜΕΝΗ¨ΑΠ ΤΗ ΧΑΡΗ ΤΗΣ..

Αποτέλεσμα εικόνας για Μερες Παναγιας.
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΡΑΜΜΑΤΗ ΜΑΝΑ ΓΙΟς  Μερες Παναγιας..Οι ¨υποψιασμενοι¨, το απογευμα, αφηνουν τις οποιες δουλειες τους, και τρέχουν στην Εκκλησια, να παρακαλεσουν τη¨μανα¨ για τους πονους και τα προβληματα τους..Στο χωριο, καθε απογευμα μαζευονται καμια 30αρια γυναικες απο 55-78, αντε 2-3 κοπελες ( με μικρα παιδια) και γυρω στους 7 ανδρες ( χωρια οι 3…επιτροποι..)..Ολοι οι αλλοι εχουν στειλει ¨χαρτακια με ονοματα¨ , που τα διαβαζει ο Παπα-Γιαννης, παρακαλωνταςγτην Παναγια να τους φωτισει και ναρθουν καποια στιγμη κι οι ιδιοι να παρακαλεσουν..  Ειναι μαγεια η Παρακληση στο  χωριο..Με τον μπαρμπα Γιαννη, τον ηρωα ιεροψαλτη, που η Παναγια του χαριζει μερες για να μπορει να διακονει , κατα το δυνατον..Τους κακοφωνους ( εμας) να ¨κραυγαζουμε ¨παντων προστευεις αγαθη των καταφευγοντων εν πιστει τη κραταια Σου χειρι ¨, και Μη καταπιστευσεις με..ανθρωπινη προστασια..Παναγια Δεσποινα..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για μία χήρα φτωχιά

 

Ελατε να θυμηθουμε ενα¨παραμυθι¨επικαιρο…Ζούσε λοιπον κάποτε, σ’ ένα χωριό, μία χήρα φτωχιά με το μοναχογιό της.Για να τον μεγαλώσει , ξενοδούλευε κι ειχε εναν καημό να το σπουδάσει.Δεν ειχε πουθενα να παει, να μιλησει, να ζητησει ( ανθρωπινη ) βοηθεια …ετσι λοιπόν..Πήγε κι έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Παναγία και ειπε..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Παναγία

 

 

¨Παναγία μου αξίωσέ με κι εμένα την αμαρτωλή να σπουδάσω το μοναχογιό μου¨.Έτσι με στερήσεις και προσευχές κατάφερε, η φτωχή να σπουδάσει το γιό της γιατρό.

 

 

Σχετική εικόνα

 

Περασε καιρος και κάποια μέρα, ο γυιος της  γιατρός, τελειωμενος , κινησε να επισκεφτεί τη μάνα του,που είχε πιά γεράσει, για να την ευχαριστήσει.Η μάνα τον υποδέχτηκε με πολλή χαρά και με βαθιά ευγνωμοσύνη στην Παναγία, που την αξίωσε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για τη μάνα του,που είχε πιά γεράσει,

 

 

Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίνει ξυπνάει το γιό της και του λέει: Σήκω, γιέ μου, να πάμε να ευχαριστήσουμε την Παναγία για την προκοπή σου. Ο ¨γιατρός¨ όμως της αρνήθηκε να πάει στην εκκλησία, γιατί δεν πίστευε, όπως είπε, στα λόγια της που τα θεωρουσε ξεπερασμένα.Η μάνα ¨φαρμακώθηκε¨, δεν είπε τίποτε, μόνο πήγε μονάχη της κι έκλαψε μπροστά στην εικόνα της Μεγαλόχαρης με ευχαριστίες αλλά και πόνο.

 

Σχετική εικόνα

 

 

Όταν γύρισε στο σπίτι, ο γιός της, ο ¨γιατρός¨, τη ρώτησε: ρε μάνα, τι κατάλαβες τωρα,απ’ τα λόγια της Εκκλησίας¨Η μανα του, δεν απάντησε, μόνον έπιασε ένα καλάθι από την αποθήκη και του ειπε: «Γιε μου, το πρωί δεν με άκουσες να ‘ρθείς μαζί μου στην εκκλησία. Σγχωρεμένος νασαι. Τώρα όμως θέλω να μου κάνεις μίαν άλλη χάρη, και μη μου την αρνηθείς. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για καλαθια

 

Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό. Καλα ρε μανα, με το καλάθι να σου φέρω νερό; Λέει εκείνος. ¨Πήγαινε εσύ για το χατηρι μου, του απαντάει εκείνη, κι ο,τι θέλει ας γίνει¨.Παραξενεμένος ο ¨γιατρός¨, πηγαίνει στο ποτάμι, βουτάει μέσα το καλάθι, το βγάζει και γυρίζει στο σπίτι με το καλάθι άδειο. ¨Να, μάνα το καλάθι σου, όπως μου το ‘δωσες. Σου την έκανα την χάρη. Βλέπεις εσύ να έχει νερό μέσα; λέει ο ¨γιατρός¨.Ευχαριστώ σε, γιέ μου, που μ’ άκουσες. Βλέπεις όμως εσύ το καλάθι, ναναι.. όπως σου το’δωσα; Απαντάει η μάνα. Έ ναί, μόνο που είναι βρεγμένο.Βλέπεις λοιπόν, γιέ μου, ότι δεν είναι το ίδιο, όπως σου το ‘δωσα; Το πήρες στεγνό, κατάξερο και μου το ‘φερες μουσκεμένο.

 

Σχετική εικόνα

Έτσι κι εγώ πηγαίνω ¨αγράμματη¨ στην εκκλησία, δεν φέρνω τη σοφία της, αλλά είμαι δροσισμένη άπ’ τη ¨χάρη¨ της, κι αυτό με συντηρεί τόσα χρόνια και κατάφερα με τη χάρη Της να σε σπουδάσω. Τότε κατάλαβε ο ¨γιατρός¨, ότι ο Θεός ¨εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου … και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο …¨ κι έβαλε μετάνοια στη μάνα του. Την πηρε και μαζί πήγαν στην εκκλησια να  ευχαριστησουν την Παναγία.
Σχετική εικόνα
Τωρα θα μου πειτε..¨συναισθημα..κι ιστοριουλες για μωρα παιδια¨ …
Ακριβως..για¨μωρα παιδια¨..Που ευχομαι να γινουμε ολοι μας …
Χαιρετε, 

ΜΟΝΟΝ ΤΟ ¨ΕΓΩ¨ΚΟΛΑΖΕΤΑΙ…ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΟ..

alt
 
 
 
 
 
alt
 
 
 
Πείνασες, δίψασες, πόνεσες, κοντεύει να φτάσεις στην κορφή της σκάλας, φάνηκε Η πόρτα της Παράδεισος. Μα θ’ ανοίξει η πόρτα αυτή να μπεις; Θ’ ανοίξει; είσαι σίγουρος; Δύο δάκρυα κύλησαν από τις κόχες των ματιών του. Αναστέναξε. Και σε λίγο:– Είμαι σίγουρος για την καλοσύνη του Θεού. Αυτή νικάει και συχωρνάει τις αμαρτίες του ανθρώπουΚι εγώ είμαι σίγουρος για την καλοσύνη του Θεού.Αυτή λοιπόν μπορεί να συχωρέσει.και την αυθάδεια της νιότης..- Αλοίμονο να κρεμόμαστε μονάχα από την καλοσύνη του Θεού.Η κακία τότε κι η αρετή θα μπαίναν αγκαλιασμένες στην Παράδεισο.- Δεν είναι, θαρρείς, γέροντά μου, καλοσύνη του Θεού τόσο μεγάλη;.Κι ως το πα, άστραψε στο νου μου ο ανόσιος, μπορεί, μα,ποιος ξέρει, μπορεί ο τρισάγιος στοχασμός,πώς θα ρθει καιρός της τέλειας λύτρωσης, της τέλειας φίλιωσης,θα σβήσουν οι φωτιές της Κόλασης, κι ο Ασωτος Υιός, ο Σατανάς, θ’ ανέβει στον ουρανό, θα φιλήσει το χέρι του Πατέρα και δάκρυα θα κυλήσουν από τα μάτια του:  «Ήμαρτον!» θα φωνάξει, κι ο Πατέρας θ’ ανοίξει την αγκάλη του: «Καλώς ήρθες» θα του πει «καλώς ήρθες, γιε μου. Συχώρεσε με που σε τυράννησα τόσο πολύ!»Μα δεν τόλμησα να ξεστομίσω το στοχασμό μου.Πήρα ένα πλάγιο μονοπάτι να του το πω.- Έχω ακουστά, γέροντά μου, πώς ένας άγιος, δε θυμάμαι τώρα ποιός,δεν μπορούσε να βρει ανάπαψη στην Παράδεισο.Ακουσε ο Θεός τους στεναγμούς του, τον κάλεσε.«Τί έχεις κι αναστενάζεις;» τον ρώτησε.«Δεν είσαι ευτυχής;Πώς να μαι ευτυχής, Κύριε;» του αποκρίθηκε ο άγιος. Στη μέση μέση της Παράδεισος ένα σιντριβάνι και κλαίει.Τί συντριβάνι;Τα δάκρυα των κολασμένων.Ο ασκητής έκαμε το σημάδι του σταυρού, τα χέρια του έτρεμαν ….
– Ποιος είσαι; έκαμε με φωνή ξεψυχισμένη Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά Έκαμε πάλι το σταυρό του τρεις φορές,έφτυσε στον αέρα:..– Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά, ξανάπε …κι η φωνή του τώρα είχε στερεώσει.Αγγιξα το γόνατό του που γυάλιζε γυμνό στο μεσόφωτο. , Το χέρι μου πάγωσε.
– Γέροντά μου, του κάνω,δεν ήρθα εδώ να σε πειράξω,δεν είμαι ο Πειρασμός. Είμαι ένας νέος που θέλει να πιστέψει απλοϊκά, χωρίς να ρωτάει, όπως πίστευε ο παππούς μου ο χωριάτης θέλω, μα δεν μπορώ.
– Αλίμονο σου, αλίμονο σου, δυστυχισμένε.Το μυαλό θα σε φάει, το εγώ θα σε φάει.
 
 
 
 
 
 

alt

Ο αρχάγγελος Εωσφόρος,που εσύ υπερασπίζεσαι και θες να τον σώσεις,ξέρεις πότε γκρεμίστηκε στην Κόλαση;

Όταν στράφηκε στο Θεό κι είπε Εγώ. Ναι ναι, άκου, νεαρέ,και βάλ’ το καλά στo νου σου.- Ένα μονάχα πράμα κολάζεται στην Κόλαση, το εγώ.

Το εγώ, ανάθεμά το..

– Με το εγώ αυτό ξεχώρισε ο άνθρωπος από το ζώο, μην το κακολογάς, πάτερ Μακάριε.

 
 
 
alt
 
 
 
 
– Με το εγώ αυτό ξεχώρισε …από το Θεό.Πρώτα όλα ήταν ένα με το Θεό, ευτυχισμένα στον κόρφο του.Δεν υπήρχε εγώ και συ κι εκείνος δεν υπήρχε δικό σου και δικό μου, δεν υπήρχαν δυό, υπήρχε ένα.Το Ένα, ο Ένας.Αυτός είναι ο Παράδεισος που ακούς, κανένας άλλος.Από κει ξεκινήσαμε, αυτόν θυμάται και λαχταρίζει η ψυχή να γυρίσει. 
Βλογημένος ο θάνατος..τί ναι ο θάνατος, θαρρείς;

alt

Ένα ¨μουλάρι¨, το καβαλικεύουμε και πάμε.Μιλούσε, κι όσο μιλούσε το πρόσωπό του φωτίζουνταν.Γλυκό ευτυχισμένο χαμόγελο ξεχύνουνταν από τα χείλια του κι έπιανε όλο του το πρόσωπο.Ένιωθες βυθίζουνταν στην Παράδεισο., 

– Γιατί χαμογελάς, γέροντά μου;– Είναι να μη χαμογελώ; μου αποκρίθηκε,είμαι ευτυχής, παιδί μου.Κάθε μέρα, κάθε ώρα, γροικώ τα πέταλα του μουλαριού, γροικώ το Χάρο να ζυγώνει.
 
 
 
alt
 
 
 
 
 
Είχα σκαρφαλώσει τα βράχια για να ξομολογηθώ στον άγριο τούτον απαρνητή της ζωής. Μα είδα ήταν ακόμα πολύ ενωρίς.Η ζωή μέσα μου δεν είχε ξεθυμάνει. αγαπούσα πολύ τον ορατό κόσμο … έλαμπε o Εωσφόρος στο μυαλό μουδεν είχε αφανιστεί μέσα στην τυφλωτική λάμψη του Θεού.Αργότερα, συλλογίστηκα, σα γεράσω,σαν ξεθυμάνω, σαν ξεθυμάνει. μέσα μου κι o Εωσφόρος.Σκώθηκα. Ασκωσε ο γέροντας το κεφάλι..– Φεύγεις; έκαμε άε στο καλό. Ο Θεός μαζί σου..Και σε λίγο, περιπαιχτικά:- Χαιρετίσματα στον κόσμο..
– Χαιρετίσματα στον ουρανό, αντιμίλησα..Και πες στο Θεό, δε φταίμε εμείς,φταίει Aυτός …που έκαμε τον κόσμο τόσο ωραίο.. .
 
 

 

alt

Κανεις δεν ξέρει αν τελειώνοντας το Ταξιδι, ο κυρ Νίκος ¨μας¨ μετάνοιωσε..Κανείς δεν ξέρει αν περνοδιαβάζει την Παράδεισο που συνεχώς; αναλογίζονταν..Κανείς δεν ξέρει αν νίκησε τον πειρασμό, π’ αρέσκονταν να προκαλεί.Μόνον ο Χριστός γνωρίζει, κι  ίσως τα σπλάγχνα της φιλανθρωπίας Του, σχωρεσαν τον κυρ Νικο μας,κι έτσι τώρα προσεύχεται σε κάποια γωνιά.του Αδη παρέα με τον μακαριστό Μακάριο τον Σπηλαιώτη.. .περιμένοντας την ώρα που όλοι μας ζώντες και νεκροί θα μπούμε στον Παράδεισο.Γιατί όλοι θα μπούμε στο Παράδεισο..άλλοι με χαρά κι άλλοι με τρόμο ...Γι άλλους θάναι φώς …και γι άλλους φωτιά …..(γιατί κόλαση δεν υπάρχει στα σπλάγχνα του Θεού..) Αυτή τη κάνουμε μόνοι μας..μεσα μας..και τη στήνουμε μπρός μας..και τη βιώνουμε, γιατί δεν θέλουμε να απαλλαγούμε απ αυτήν, γιατί την αγαπάμε, όπως αγαπάμε τα πάθη μας..φανατικά..μεχρι τέλους …χωρίς μετάνοια …Χαιρετε

 

alt

Η ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ..ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ..

Σχετική εικόνα

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κλαμα

 

Η απολύτρωση είναι κάτι που δυσκολεύεσαι να  νοιώσεις.Το δείγμα γραφής φάνηκε στη δίκη, όπου ο Πέτρος … τον αρνήθηκε με όρκο..κι επειδή Εκείνος κατάλαβε πως ο Πέτρος ..ίσως δεν είχε τη δύναμη να..μετανοησει,κι υπήρχε πάντα ο φόβος της μεταμελειας..  (βλέπε Ιούδα) γι αυτό στράφημε και τον κοίταξε..( Πόση δύναμη-ενέργεια έχει το βλέμμα, όχι μόνο Εκείνου, αλλά και , τολμω να πω , καθενός που..αγαπά μανικά..) Για δευτερόλεπτα.. ο Χριστος μας, του πέρασε τη Δύναμη του Αγίου Πνεύματος, κι έτσι ο Πέτρος κράτησε ..κι έκλαψε πικρά μετανοώντας για την ¨προδοσία¨ του..

Αποτέλεσμα εικόνας για μονος στο βουνο

Μετά την Πεντηκοστή..είπαμε ,το Πνεύμα τους έκανε άτρωτους..Στην ευφορη μοναξιά..κοιτάς μπροστά, χωρίς εμπόδια.Σκέφτεσαι, προσεύχεσαι, ωριμάζεις, κλαίς καθαρτικά,χωρίς να..τρέχει η μύτη σου..Δάκρυα καθαρά..χαράς όχι συναισθηματικής, αλλά καρδιακής..Κλαίς με λυγμούς και τα μάτια σου λάμπουν ..δεν κοκκινίζουν..

Αποτέλεσμα εικόνας για κλαμα

Και μετά απλά κάθεσαι κι αφήνεις τον Νοτιά ..να σε στεγνώνει απ την υπερπλεονάζουσα.. σερετονίνη…Κι ύστερα λέμε..πως.. δεν μας αγαπά ο Χριστός..

Αποτέλεσμα εικόνας για μονος στο βουνο

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ…ΗΤΑΝ ΠΕΝΤΕ..ΔΕΚΑ..ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ..

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Λόγος σάρξ εγένετο κ

Σχετική εικόνα

 

Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε:«όσο πιο πολύ θα βλέπετε να ζορίζεται η έξωθεν κατάσταση,σημαίνει ότι τελειώνει ο πονηρός».Οπότε αυτό θα είναι η βεβαίωση ότι πλέον τελειώνει.Εμείς θα κοιτάξουμε όμως τα έσωθεν…γιατί τα έξωθεν πολύ εύκολα μας αποπροσανατολίζουν.Κι έτσι ξεχνάμε την έσωθεν Θεία Παρουσία.Το Φως ήρθε..Αν μας νοιάζει η χαρά του Φωτός ,θα χαιρόμαστε..

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Λόγος σάρξ εγένετο κ

 

Αν όντως η ψυχή πλέον εμπιστεύεται  Αυτόν που αγαπάει,  θα την προστατέψει Αυτός.«Ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν».Ο Χριστός Όσα Είπε Δεν Ήταν Τίποτα Για Το Έξω. Όλα για μέσα,  για την ψυχή Στην Πρώτη Παρουσία τον κατάλαβαν πέντε-δέκα…Στη Δεύτερη, όποιων το έξω είναι νεκρό, για όλα τα άλλα,.αυτοί μόνο θα δουν.Για όλους τους άλλους..  Δύσκολες Μέρες. Φοβερές Στιγμές. Δεν είναι ούτε φόβος να μας πιάσει, ούτε πανικός.Πρώτη φορά στη ζωή μας θα αμφισβητήσουμε… ότι βιώναμε μέχρι τώρα.Δεν ξέρουμε πώς θα’ρθει.Γιατί και τότε περίμεναν τον Μεσσία…Τον περίμεναν ένδοξο Βασιλιά..Κι Αυτός γεννήθηκε σε μια φάτνη. .

Αποτέλεσμα εικόνας για πάλι στην καρδιά του Χριστού αρνούμενη τον δηλητηριασμένο..καρπό.

Πώς θα γίνει αυτό στις μέρες μας;  Που έχουμε ένα σωρό επιθυμίες επάνω μας;Που .. Έχουμε Πολλαπλές, Χιλιάδες, Εκατομμύρια Υποστάσεις. Ενός Ανθρώπου..

 Αποτέλεσμα εικόνας για πάλι στην καρδιά του Χριστού αρνούμενη τον δηλητηριασμένο..καρπό.

 Βάλαμε πολλά δεσμά κι έτσι η ψυχή δεν μπορεί να κοινωνήσει με το πνεύμα της μέσα. Δεν γεννάει τον Λόγο.Ούτε μια φορά τον σταυρό μου. «Θεέ μου ξέρεις Εσύ»..«δικός Σου είμαι, Εσύ κάνε με ότι θέλεις».Δηλαδή δυο κουβέντες με πόνο κι αμέσως αρχίζει και η ψυχή να ετοιμάζεται για τον Κύριό της.

Αποτέλεσμα εικόνας για πάλι στην καρδιά του Χριστού αρνούμενη τον δηλητηριασμένο..καρπό.

 

Δηλαδή ήμασταν μέσα στην καρδιά του Θεού, που ήταν όλα καλά λίαν. Όλα καλά λίαν τα ‘φτιαξε ο Κύριος.Κι εκεί πια ο άνθρωπος αρνείται τα καλά του Θεού, τα καλά όλα, και προσπαθεί να γίνει κάτι αυτός που θέλει, με δική του επιλογή…Και από πολύ αγάπη ο Κύριος τον βγάζει εκτός της καρδιάς Του, εκτός του παραδείσου για να νοιώσει την εξορία.. ,ώστε συνειδητά να ‘ρθει στιγμή να επιστρέψει πάλι στη.. καρδιά του Θεού παραδίδοντας τον ….καρπό της γνώσεως.Αυτό θα γίνει στο τέλος, εν τω προσώπω των δύο προφητών, που πλέον αυτοί θα αρνηθούν όλη αυτή τη γνώση, όλη αυτή τη φανέρωση που θα είναι μπροστά στο πρόσωπο του αντιχρίστου.Θα αρνηθούν όλο αυτό το ¨πράγμα ¨και θα το στηλιτεύσουνε για να επιστρέψει η ψυχή μετά από τόσους αιώνες πάλι στην καρδιά του Χριστού. αρνούμενη τον δηλητηριασμένο..καρπό..Χαιρετε.

Αποτέλεσμα εικόνας για πάλι στην καρδιά του Χριστού αρνούμενη τον δηλητηριασμένο..καρπό.

 

ΣΕΡΒΟΥΛΟΣ…ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ..ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΜΑΣ..

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

Είδα το τέλος του Βολταιρου, έλεγε. Και δεν θέλω ποτέ πια, να ξαναδώ θάνατο άπιστου.Μέσα σε μια τέτοια αγωνία πέθανε ο Βολταίρος, που διανύοντας το 84ο έτος του, και λίγο πριν πεθάνει,παρευρέθηκε στην πρώτη απόδοση της τραγωδίας του Ειρήνη , στο Παρίσι.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

Το ταξίδι του και η υποδοχή του ήταν μια αποθέωση.. πόσο αστείο ηχεί στα αυτιά μας η λέξη.. αποθέωση.. αλλά και το αποτέλεσμά της.. η συγκίνηση απ την αναγνώριση του κόσμου.. τον κατέβαλε και πέθανε λίγο αργότερα με τον τρόπο που περιγράψαμε, και που δεν είναι απλώς λόγια …στις 30 Μαΐου 1778 …Προκειμένου να έχει … χριστιανική κηδεία, (το γιατί ζήτησε κάτι τέτοιο,παραμένει αναπάντητο!) είχε υπογράψει μια μερική ανάκληση των γραπτών του.  Ομως δεν έγινε αποδεκτή απ την παπική εκκλησία,και δεν του έγινε εκκλησιαστική ταφή..Σε φίλο του έδωσε την ακόλουθη γραπτή δήλωση:

 

alt

 

«Πεθαίνω λατρεύοντας το Θεό, που αγαπά τους φίλους μου, που δεν μισεί τους εχθρούς μου και που απεχθάνεται την καταπίεση.» Ένας ηγούμενος μετέφερε κρυφά το πτώμα του Βολταίρου σ ένα αβαείο στην πόλη Champagne, όπου θάφτηκε.Τα λείψανά του διακομίστηκαν στο Παρίσι το 1791  και ενταφιάστηκαν στο Πάνθεον..των ανθρώπων..Μένει να μάθουμε .. αν η, πέρα απ την δική μας λογική, ευσπλαχνία του Χριστού, τον συγχώρεσε και τον έφερε εκεί που ,κατά βάθος, πρέπει να πίστευε και να λαχταρούσε..Πολλές φορές ο Θεός επιτρέπει, να βλέπουμε (στον τρόπο πού πεθαίνουν μερικοί άνθρωποι) κάτι από την φρίκη, στην οποία πηγαίνει η ψυχή τους. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

Πόσο όμως διαφορετικά είναι τα πράγματα στην περίπτωση άλλων.. Ο μεγάλος και σοφότατος διδάσκαλος της Εκκλησίας μας άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος αναφέρει, ότι στα χρόνια του ζούσε στην Ρώμη ένας …ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο.. ένα τίποτα για τον κόσμο..Ζούσε ζητιανεύοντας σε κάποια γωνιά στον δρόμο, όπου τον μετέφεραν οι δικοί του.Ενώ όμως ήταν πάμπτωχος, ήταν πάμπλουτος σε αρετές. Πολλές φορές έδινε ελεημοσύνη από…τις ελεημοσύνες πού του έδιναν, για να συντηρείται. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο

 

Ο Σέρβουλος δεν ήξερε καθόλου γράμματα. Είχε όμως.. αγοράσει την αγία Γραφή. Και όσες φορές του έκαναν επίσκεψη διάφοροι εγγράμματοι,τούς παρακαλούσε να του την διαβάζουν. Ακούγοντας, λοιπόν, ο Σέρβουλος συνεχώς τον λόγο του Θεού με πολλή προσοχή και ευλάβεια,έμαθε απ’ έξω την αγία Γραφή. Και η δύναμη του λόγου του Θεού φώτισε πλούσια τον νου και την καρδιά του.  Και έτσι με ψυχική ανδρεία υπέμεινε την δοκιμασία του 

δ ο ξ ο λ ο γ ώ ν τ α ς νύκτα και ημέρα τον Θεό …

 

Σχετική εικόνα

 

 

Το αν και πόσο ευαρέστησε στον Θεό με τον τρόπο της ζωής του, δείχνει το οσιακό του τέλος, όπως άλλωστε και το τέλος των περισσοτέρων Αγίων της Εκκλησίας μας..Περιμένοντας να πεθάνει, παρακίνησε τους ανθρώπους που ήταν γύρω του, να σηκωθούν και να ψάλλουν μαζί του.Κάποια στιγμή σταματά και τους λέει:Σιωπάτε.. ακούστε τους ύμνους, που αντηχούν από τον ουρανό..Και λέγοντας αυτά έφυγε η ψυχή από το σώμα του.Την ίδια στιγμή ο τόπος γέμισε από ευωδία.. Και η ευωδία αυτή παρέμεινε μέχρι την ώρα πού ενταφιάστηκε το λείψανο του..Σίγουρα η φθαρτότητα μας οδηγεί στο θάνατο ,πέρα απο κάθε άλλη προοπτική..Αρκεί το τέλος να είναι ένα πανηγύρι σαν του Σέρβουλου..αλλιώς …Χαιρετε..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανάπηρος, που τον έλεγαν Σέρβουλο